ἄγετʼ, ὦ παῖδες, τὴν γραῦν πρὸ δόμων,ἄγετʼ ὀρθοῦσαι τὴν ὁμόδουλον,Τρῳάδες, ὑμῖν, πρόσθε δʼ ἄνασσαν·λάβετε φέρετε πέμπετʼ ἀείρετέ μουγεραιᾶς χειρὸς προσλαζύμεναι·κἀγὼ σκολιῷ σκίπωνι χερὸςδιερειδομένα σπεύσω βραδύπουνἤλυσιν ἄρθρων προτιθεῖσα.ὦ στεροπὰ Διός, ὦ σκοτία νύξ,τί ποτʼ αἴρομαι ἔννυχος οὕτωδείμασι, φάσμασιν; ὦ πότνια Χθών,μελανοπτερύγων μῆτερ ὀνείρων,ἀποπέμπομαι ἔννυχον ὄψιν,ἣν περὶ παιδὸς ἐμοῦ τοῦ σῳζομένου κατὰ Θρῄκηνἀμφὶ Πολυξείνης τε φίλης θυγατρὸς διʼ ὀνείρωνεἶδον γὰρ φοβερὰν ὄψιν ἔμαθον ἐδάην.ὦ χθόνιοι θεοί, σώσατε παῖδʼ ἐμόν,ὃς μόνος οἴκων ἄγκυρʼ ἔτʼ ἐμῶντὴν χιονώδη Θρῄκην κατέχειξείνου πατρίου φυλακαῖσιν.ἔσται τι νέον·ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς.οὔποτʼ ἐμὰ φρὴν ὧδʼ ἀλίαστοςφρίσσει, ταρβεῖ.ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰνκαὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες,ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους;εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷσφαζομέναν, ἀπʼ ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως.καὶ τόδε δεῖμά μοι· ἦλθʼ ὑπὲρ ἄκρας