ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν. ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον· Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν, ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως. ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω, πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι. λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις. οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα, μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος. κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος, λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν, μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον· Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία, παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δʼ ὑπʼ αὐχένα χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε. ὃ δʼ οὐ θέλων τε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης, τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς· κρουνοὶ δʼ ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσʼ ὅμως πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν, κρύπτουσʼ ἃ κρύπτειν ὄμματʼ ἀρσένων χρεών. ἐπεὶ δʼ ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ, οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον· ἀλλʼ οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν