ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι;ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον,κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.Ταλθύβιοςδιπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰτέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο.παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦπλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς·λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸςἔστησʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος, πέλας δʼ ἐγώ·λεκτοί τʼ Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι,σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν,ἕσποντο. πλῆρες δʼ ἐν χεροῖν λαβὼν δέπαςπάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέωςχοὰς θανόντι πατρί· σημαίνει δέ μοισιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ.κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε·Σιγᾶτʼ, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς,σίγα σιώπα· νήνεμον δʼ ἔστησʼ ὄχλον.ὃ δʼ εἶπεν· Ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δʼ ἐμός,δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους,νεκρῶν ἀγωγούς· ἐλθὲ δʼ, ὡς πίῃς μέλανκόρης ἀκραιφνὲς αἷμʼ, ὅ σοι δωρούμεθαστρατός τε κἀγώ· πρευμενὴς δʼ ἡμῖν γενοῦλῦσαί τε πρύμνας καὶ χαλινωτήριανεῶν δὸς ἡμῖν πρευμενοῦς τʼ ἀπʼ Ἰλίουνόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν.τοσαῦτʼ ἔλεξε, πᾶς δʼ ἐπηύξατο στρατός.εἶτʼ ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν