ἄκλαυτος ἄταφος· νῦν δʼ ὑπὲρ μητρὸς φίληςἙκάβης ἀίσσω, σῶμʼ ἐρημώσας ἐμόν,τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος,ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳμήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα.πάντες δʼ Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοιθάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός·ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶςκατέσχʼ Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμʼ Ἑλληνικόν,πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην·αἰτεῖ δʼ ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν Πολυξένηντύμβῳ φίλον πρόσφαγμα καὶ γέρας λαβεῖν.καὶ τεύξεται τοῦδʼ, οὐδʼ ἀδώρητος φίλωνἔσται πρὸς ἀνδρῶν· ἡ πεπρωμένη δʼ ἄγειθανεῖν ἀδελφὴν τῷδʼ ἐμὴν ἐν ἤματι.δυοῖν δὲ παίδοιν δύο νεκρὼ κατόψεταιμήτηρ, ἐμοῦ τε τῆς τε δυστήνου κόρης.φανήσομαι γάρ, ὡς τάφου τλήμων τύχω,δούλης ποδῶν πάροιθεν ἐν κλυδωνίῳ.τοὺς γὰρ κάτω σθένοντας ἐξῃτησάμηντύμβου κυρῆσαι κἀς χέρας μητρὸς πεσεῖν.τοὐμὸν μὲν οὖν ὅσονπερ ἤθελον τυχεῖνἔσται· γεραιᾷ δʼ ἐκποδὼν χωρήσομαιἙκάβῃ· περᾷ γὰρ ἥδʼ ὑπὸ σκηνῆς πόδαἈγαμέμνονος, φάντασμα δειμαίνουσʼ ἐμόν.φεῦ·ὦ μῆτερ ἥτις ἐκ τυραννικῶν δόμωνδούλειον ἦμαρ εἶδες, ὡς πράσσεις κακῶςὅσονπερ εὖ ποτʼ· ἀντισηκώσας δέ σεφθείρει θεῶν τις τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας.