ἄκλαυτος ἄταφος· νῦν δʼ ὑπὲρ μητρὸς φίλης Ἑκάβης ἀίσσω, σῶμʼ ἐρημώσας ἐμόν, τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος, ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳ μήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα. πάντες δʼ Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοι θάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός· ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶς κατέσχʼ Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμʼ Ἑλληνικόν, πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην· αἰτεῖ δʼ ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν Πολυξένην τύμβῳ φίλον πρόσφαγμα καὶ γέρας λαβεῖν. καὶ τεύξεται τοῦδʼ, οὐδʼ ἀδώρητος φίλων ἔσται πρὸς ἀνδρῶν· ἡ πεπρωμένη δʼ ἄγει θανεῖν ἀδελφὴν τῷδʼ ἐμὴν ἐν ἤματι. δυοῖν δὲ παίδοιν δύο νεκρὼ κατόψεται μήτηρ, ἐμοῦ τε τῆς τε δυστήνου κόρης. φανήσομαι γάρ, ὡς τάφου τλήμων τύχω, δούλης ποδῶν πάροιθεν ἐν κλυδωνίῳ. τοὺς γὰρ κάτω σθένοντας ἐξῃτησάμην τύμβου κυρῆσαι κἀς χέρας μητρὸς πεσεῖν. τοὐμὸν μὲν οὖν ὅσονπερ ἤθελον τυχεῖν ἔσται· γεραιᾷ δʼ ἐκποδὼν χωρήσομαι Ἑκάβῃ· περᾷ γὰρ ἥδʼ ὑπὸ σκηνῆς πόδα Ἀγαμέμνονος, φάντασμα δειμαίνουσʼ ἐμόν. φεῦ· ὦ μῆτερ ἥτις ἐκ τυραννικῶν δόμων δούλειον ἦμαρ εἶδες, ὡς πράσσεις κακῶς ὅσονπερ εὖ ποτʼ· ἀντισηκώσας δέ σε φθείρει θεῶν τις τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας.