ἃ δʼ ἀντιδοῦναι δεῖ σʼ ἀπαιτούσης ἐμοῦ,ἄκουσον. ἥψω τῆς ἐμῆς, ὡς φῄς, χερὸςκαὶ τῆσδε γραίας προσπίτνων παρηίδος·ἀνθάπτομαί σου τῶνδε τῶν αὐτῶν ἐγὼχάριν τʼ ἀπαιτῶ τὴν τόθʼ ἱκετεύω τέ σε,μή μου τὸ τέκνον ἐκ χερῶν ἀποσπάσῃς,μηδὲ κτάνητε· τῶν τεθνηκότων ἅλις.ταύτῃ γέγηθα κἀπιλήθομαι κακῶν·ἥδʼ ἀντὶ πολλῶν ἐστί μοι παραψυχή,πόλις, τιθήνη, βάκτρον, ἡγεμὼν ὁδοῦ.οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών,οὐδʼ εὐτυχοῦντας εὖ δοκεῖν πράξειν ἀεί·κἀγὼ γὰρ ἦ ποτʼ, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμʼ ἔτι,τὸν πάντα δʼ ὄλβον ἦμαρ ἕν μʼ ἀφείλετο.ἀλλʼ, ὦ φίλον γένειον, αἰδέσθητί με,οἴκτιρον· ἐλθὼν δʼ εἰς Ἀχαιικὸν στρατὸνπαρηγόρησον, ὡς ἀποκτείνειν φθόνοςγυναῖκας, ἃς τὸ πρῶτον οὐκ ἐκτείνατεβωμῶν ἀποσπάσαντες, ἀλλʼ ᾠκτίρατε.νόμος δʼ ἐν ὑμῖν τοῖς τʼ ἐλευθέροις ἴσοςκαὶ τοῖσι δούλοις αἵματος κεῖται πέρι.τὸ δʼ ἀξίωμα, κἂν κακῶς λέγῃ, τὸ σὸνπείσει· λόγος γὰρ ἔκ τʼ ἀδοξούντων ἰὼνκἀκ τῶν δοκούντων αὑτὸς οὐ ταὐτὸν σθένει.Χορόςοὐκ ἔστιν οὕτω στερρὸς ἀνθρώπου φύσις,ἥτις γόων σῶν καὶ μακρῶν ὀδυρμάτωνκλύουσα θρήνους οὐκ ἂν ἐκβάλοι δάκρυ.ὈδυσσεύςἙκάβη, διδάσκου, μηδὲ τῷ θυμουμένῳτὸν εὖ λέγοντα δυσμενῆ ποιοῦ φρενός.ἐγὼ τὸ μὲν σὸν σῶμʼ ὑφʼ οὗπερ εὐτύχουν