οἶδʼ· οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου.Ἑκάβηἔγνω δέ σʼ Ἑλένη καὶ μόνῃ κατεῖπʼ ἐμοί;Ὀδυσσεύςμεμνήμεθʼ ἐς κίνδυνον ἐλθόντες μέγαν.Ἑκάβηἥψω δὲ γονάτων τῶν ἐμῶν ταπεινὸς ὤν;Ὀδυσσεύςὥστʼ ἐνθανεῖν γε σοῖς πέπλοισι χεῖρʼ ἐμήν.Ἑκάβηἔσωσα δῆτά σʼ ἐξέπεμψά τε χθονός;Ὀδυσσεύςὥστʼ εἰσορᾶν γε φέγγος ἡλίου τόδε.Ἑκάβητί δῆτʼ ἔλεξας δοῦλος ὢν ἐμὸς τότε;Ὀδυσσεύςπολλῶν λόγων εὑρήμαθʼ, ὥστε μὴ θανεῖν.Ἑκάβηοὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν,ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν,δρᾷς δʼ οὐδὲν ἡμᾶς εὖ, κακῶς δʼ ὅσον δύνῃ;ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμʼ, ὅσοι δημηγόρουςζηλοῦτε τιμάς· μηδὲ γιγνώσκοισθέ μοι,οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε,ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι.ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθʼ ἡγούμενοιἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου;πότερα τὸ χρῆν σφʼ ἐπήγαγʼ ἀνθρωποσφαγεῖνπρὸς τύμβον, ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει;ἢ τοὺς κτανόντας ἀνταποκτεῖναι θέλωνἐς τήνδʼ Ἀχιλλεὺς ἐνδίκως τείνει φόνον;ἀλλʼ οὐδὲν αὐτὸν ἥδε γʼ εἴργασται κακόν.Ἑλένην νιν αἰτεῖν χρῆν τάφῳ προσφάγματα·κείνη γὰρ ὤλεσέν νιν ἐς Τροίαν τʼ ἄγει.εἰ δʼ αἰχμαλώτων χρή τινʼ ἔκκριτον θανεῖνκάλλει θʼ ὑπερφέρουσαν, οὐχ ἡμῶν τόδε·ἡ Τυνδαρὶς γὰρ εἶδος ἐκπρεπεστάτη,ἀδικοῦσά θʼ ἡμῶν οὐδὲν ἧσσον ηὑρέθη.τῷ μὲν δικαίῳ τόνδʼ ἁμιλλῶμαι λόγον·