ἐξαύδα· μὴ κρύψῃς δαρόν.δειμαίνω δειμαίνω, μᾶτερ,τί ποτʼ ἀναστένεις Ἑκάβηὦ τέκνον τέκνον μελέας ματρὸς Πολυξένητί δὲ τόδʼ ἀγγελεῖς;Ἑκάβησφάξαι σʼ Ἀργείων κοινὰσυντείνει πρὸς τύμβον γνώμαΠηλείᾳ γέννᾳ.Πολυξένηοἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι,μάνυσον, μᾶτερ.Ἑκάβηαὐδῶ, παῖ, δυσφήμους φήμας·ἀγγέλλουσʼ Ἀργείων δόξαιψήφῳ τᾶς σᾶς περί μοι ψυχᾶς.

Πολυξένηὦ δεινὰ παθοῦσʼ, ὦ παντλάμων,ὦ δυστάνου μᾶτερ βιοτᾶςοἵαν οἵαν αὖ σοι λώβανἐχθίσταν ἀρρήταν τʼὦρσέν τις δαίμων;οὐκέτι σοι παῖς ἅδʼ οὐκέτι δὴγήρᾳ δειλαίῳ δειλαίασυνδουλεύσω.σκύμνον γάρ μʼ ὥστʼ οὐριθρέπτανμόσχον δειλαία δειλαίαν ἐσόψῃ,χειρὸς ἀναρπαστὰνσᾶς ἄπο λαιμότομόν τʼ Ἀίδᾳγᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτατάλαινα κείσομαι.καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνου