ποῖ τράπωμαι, ποῖ πορευθῶ;ἀμπτάμενος οὐράνιονὑψιπετὲς ἐς μέλαθρον,Ὠαρίων ἢ Σείριος ἔνθα πυρὸς φλογέας ἀφίη-σιν ὄσσων αὐγάς, ἢ τὸν ἐς Ἀίδαμελάγχρωτα πορθμὸν ᾄξω τάλας;Χορόςσυγγνώσθʼ, ὅταν τις κρείσσονʼ ἢ φέρειν κακὰπάθῃ, ταλαίνης ἐξαπαλλάξαι ζόης.Ἀγαμέμνωνκραυγῆς ἀκούσας ἦλθον· οὐ γὰρ ἥσυχοςπέτρας ὀρείας παῖς λέλακʼ ἀνὰ στρατὸνἨχὼ διδοῦσα θόρυβον· εἰ δὲ μὴ Φρυγῶνπύργους πεσόντας ᾖσμεν Ἑλλήνων δορί,φόβον παρέσχεν οὐ μέσως ὅδε κτύπος.Πολυμήστωρὦ φίλτατʼ· ᾐσθόμην γάρ, Ἀγάμεμνον, σέθενφωνῆς ἀκούσας· εἰσορᾷς ἃ πάσχομεν;Ἀγαμέμνωνἔα·Πολυμῆστορ· ὦ δύστηνε, τίς σʼ ἀπώλεσεν;τίς ὄμμʼ ἔθηκε τυφλὸν αἱμάξας κόρας,παῖδάς τε τούσδʼ ἔκτεινεν; ἦ μέγαν χόλονσοὶ καὶ τέκνοισιν εἶχεν ὅστις ἦν ἄρα.ΠολυμήστωρἙκάβη με σὺν γυναιξὶν αἰχμαλωτίσινἀπώλεσʼ — οὐκ ἀπώλεσʼ, ἀλλὰ μειζόνως.Ἀγαμέμνωντί φῄς; σὺ τοὔργον εἴργασαι τόδʼ, ὡς λέγει;σὺ τόλμαν, Ἑκάβη, τήνδʼ ἔτλης ἀμήχανον;Πολυμήστωρὤμοι, τί λέξεις; ἦ γὰρ ἐγγύς ἐστί που;σήμηνον, εἰπὲ ποῦ ʼσθʼ, ἵνʼ ἁρπάσας χεροῖνδιασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα.Ἀγαμέμνωνοὗτος, τί πάσχεις;Πολυμήστωρπρὸς θεῶν σε λίσσομαι,μέθες μʼ ἐφεῖναι τῇδε μαργῶσαν χέρα.