ἦλθον δὲ σὰς μὲν οὐ σέβων ἐπιστολάς,εἰ δ’ ἐνδιδοίης, ὥσπερ ἐνδίδως, λόγον,πέμψων σ’ ἀπ’ οἴκων τῶνδ’. ἐμὴ γὰρ οὖσα πρὶνσὺν τῷδε ναίεις ἀνδρὶ σοῦ πατρὸς κάκῃ,ὃς πρὶν τὰ Τροίας εἰσβαλεῖν ὁρίσματαγυναῖκ’ ἐμοί σε δοὺς ὑπέσχεθ’ ὕστεροντῷ νῦν σ’ ἔχοντι, Τρῳάδ’ εἰ πέρσοι πόλιν.ἐπεὶ δ’ Ἀχιλλέως δεῦρ’ ἐνόστησεν γόνος,σῷ μὲν συνέγνων πατρί, τὸν δ’ ἐλισσόμηνγάμους ἀφεῖναι σούς, ἐμὰς λέγων τύχαςκαὶ τὸν παρόντα δαίμον’, ὡς φίλων μὲν ἂνγήμαιμ’ ἀπ’ ἀνδρῶν, ἔκτοθεν δ’ οὐ ῥᾳδίως,φεύγων ἀπ’ οἴκων ἃς ἐγὼ φεύγω φυγάς.ὃ δ’ ἦν ὑβριστὴς εἴς τ’ ἐμῆς μητρὸς φόνοντάς θ’ αἱματωποὺς θεὰς ὀνειδίζων ἐμοί.κἀγὼ ταπεινὸς ὢν τύχαις ταῖς οἴκοθενἤλγουν μὲν ἤλγουν, συμφοραῖς δ’ ἠνειχόμην,σῶν δὲ στερηθεὶς ᾠχόμην ἄκων γάμων.νῦν οὖν, ἐπειδὴ περιπετεῖς ἔχεις τύχαςκαὶ ξυμφορὰν τήνδ’ εἰσπεσοῦσ’ ἀμηχανεῖς,ἄξω σ’ ἀπ’ οἴκων καὶ πατρὸς δώσω χερί.τὸ συγγενὲς γὰρ δεινόν, ἔν τε τοῖς κακοῖςοὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον οἰκείου φίλου.Ἑρμιόνηνυμφευμάτων μὲν τῶν ἐμῶν πατὴρ ἐμὸςμέριμναν ἕξει, κοὐκ ἐμὸν κρίνειν τόδε.ἀλλ’ ὡς τάχιστα τῶνδέ μ’ ἔκπεμψον δόμων,μὴ φθῇ με προσβὰς δῶμα καὶ μολὼν πόσις,ἢ πρέσβυς οἴκους μ’ ἐξερημοῦσαν μαθὼνΠηλεὺς μετέλθῃ πωλικοῖς διώγμασιν.Ὀρέστηςθάρσει γέροντος χεῖρα· τὸν δ’ Ἀχιλλέως