δούλης γυναικός, ἤν τι καὶ πάθω κακόν.Ἀνδρομάχηχώρει νυν· ἡμεῖς δ’, οἷσπερ ἐγκείμεσθ’ ἀεὶθρήνοισι καὶ γόοισι καὶ δακρύμασι,πρὸς αἰθέρ’ ἐκτενοῦμεν· ἐμπέφυκε γὰργυναιξὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶνἀνὰ στόμ’ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν.πάρεστι δ’ οὐχ ἓν ἀλλὰ πολλά μοι στένειν,πόλιν πατρῴαν τὸν θανόντα θ’ Ἕκτοραστερρόν τε τὸν ἐμὸν δαίμον’ ᾧ συνεζύγηνδούλειον ἦμαρ εἰσπεσοῦσ’ ἀναξίως.χρὴ δ’ οὔποτ’ εἰπεῖν οὐδέν’ ὄλβιον βροτῶν,πρὶν ἂν θανόντος τὴν τελευταίαν ἴδῃςὅπως περάσας ἡμέραν ἥξει κάτω.

ἈνδρομάχηἸλίῳ αἰπεινᾷ Πάρις οὐ γάμον ἀλλά τιν’ ἄτανἠγάγετ’ εὐναίαν εἰς θαλάμους Ἑλέναν.ἇς ἕνεκ’, ὦ Τροία, δορὶ καὶ πυρὶ δηιάλωτονεἷλέ σ’ ὁ χιλιόναυς Ἑλλάδος ὠκὺς Ἄρηςκαὶ τὸν ἐμὸν μελέας πόσιν Ἕκτορα, τὸν περὶ τείχηεἵλκυσε διφρεύων παῖς ἁλίας Θέτιδος·αὐτὰ δ’ ἐκ θαλάμων ἀγόμαν ἐπὶ θῖνα θαλάσσας,δουλοσύναν στυγερὰν ἀμφιβαλοῦσα κάρᾳ.πολλὰ δὲ δάκρυά μοι κατέβα χροός, ἁνίκ’ ἔλειπονἄστυ τε καὶ θαλάμους καὶ πόσιν ἐν κονίαις.ὤμοι ἐγὼ μελέα, τί μ’ ἐχρῆν ἔτι φέγγος ὁρᾶσθαιἙρμιόνας δούλαν; ἇς ὕπο τειρομέναπρὸς τόδ’ ἄγαλμα θεᾶς ἱκέτις περὶ χεῖρε βαλοῦσατάκομαι ὡς πετρίνα πιδακόεσσα λιβάς.

Χορόςὦ γύναι, ἃ Θέτιδος δάπεδον καὶ ἀνάκτορα θάσσειςδαρὸν οὐδὲ λείπεις,Φθιὰς ὅμως ἔμολον ποτὶ σὰν Ἀσιήτιδα γένναν,