ἀπόδος, ὦ φίλα, ’πόδος, ἵν’ ἀνταίανἐρείσω πλαγάν· τί με βρόχων εἴργεις;Τροφόςἀλλ’ εἴ σ’ ἀφείην μὴ φρονοῦσαν, ὡς θάνῃς;

Ἑρμιόνηοἴμοι πότμου.ποῦ μοι πυρὸς φίλα φλόξ;ποῦ δ’ εἰς πέτρας ἀερθῶ,ἢ κατὰ πόντον ἢ καθ’ ὕλαν ὀρέων,ἵνα θανοῦσα νερτέροισιν μέλω;Τροφόςτί ταῦτα μοχθεῖς; συμφοραὶ θεήλατοιπᾶσιν βροτοῖσιν ἢ τότ’ ἦλθον ἢ τότε.

Ἑρμιόνηἔλιπες ἔλιπες, ὦ πάτερ, ἐπακτίανὡσεὶ μονάδ’ ἔρημον οὖσαν ἐνάλου κώπας.—ὀλεῖ ὀλεῖ με· τᾷδ’ οὐκέτ’ ἐνοικήσωνυμφιδίῳ στέγᾳ.τίνος ἀγαλμάτων ἱκέτις ὁρμαθῶ;ἢ δούλα δούλας γόνασι προσπέσω;Φθιάδος ἐκ γᾶςκυανόπτερος ὄρνις εἴθ’ εἴην,ἢ πευκᾶενσκάφος, ἃ διὰ Κυανέας ἐπέρασεν ἀκτὰςπρωτόπλοος πλάτα.Τροφόςὦ παῖ, τὸ λίαν οὔτ’ ἐκεῖν’ ἐπῄνεσα,ὅτ’ εἰς γυναῖκα Τρῳάδ’ ἐξημάρτανες,οὔτ’ αὖ τὸ νῦν σου δεῖμ’ ὃ δειμαίνεις ἄγαν.οὐχ ὧδε κῆδος σὸν διώσεται πόσιςφαύλοις γυναικὸς βαρβάρου πεισθεὶς λόγοις.οὐ γάρ τί σ’ αἰχμάλωτον ἐκ Τροίας ἔχει,ἀλλ’ ἀνδρὸς ἐσθλοῦ παῖδα σὺν πολλοῖς λαβὼνἕδνοισι, πόλεώς τ’ οὐ μέσως εὐδαίμονος.πατὴρ δέ σ’ οὐχ ὧδ’ ὡς σὺ δειμαίνεις, τέκνον,