τί δῆτα φήσω χρόνιος οὖσ’ ἐκ δωμάτων;Ἀνδρομάχηπολλὰς ἂν εὕροις μηχανάς· γυνὴ γὰρ εἶ.Θεράπαινακίνδυνος· Ἑρμιόνη γὰρ οὐ σμικρὸν φύλαξ.Ἀνδρομάχηὁρᾷς; ἀπαυδᾷς ἐν κακοῖς φίλοισι σοῖς.Θεράπαιναοὐ δῆτα· μηδὲν τοῦτ’ ὀνειδίσῃς ἐμοί.ἀλλ’ εἶμ’, ἐπεί τοι κοὐ περίβλεπτος βίοςδούλης γυναικός, ἤν τι καὶ πάθω κακόν.Ἀνδρομάχηχώρει νυν· ἡμεῖς δ’, οἷσπερ ἐγκείμεσθ’ ἀεὶθρήνοισι καὶ γόοισι καὶ δακρύμασι,πρὸς αἰθέρ’ ἐκτενοῦμεν· ἐμπέφυκε γὰργυναιξὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶνἀνὰ στόμ’ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν.πάρεστι δ’ οὐχ ἓν ἀλλὰ πολλά μοι στένειν,πόλιν πατρῴαν τὸν θανόντα θ’ Ἕκτοραστερρόν τε τὸν ἐμὸν δαίμον’ ᾧ συνεζύγηνδούλειον ἦμαρ εἰσπεσοῦσ’ ἀναξίως.χρὴ δ’ οὔποτ’ εἰπεῖν οὐδέν’ ὄλβιον βροτῶν,πρὶν ἂν θανόντος τὴν τελευταίαν ἴδῃςὅπως περάσας ἡμέραν ἥξει κάτω.

ἈνδρομάχηἸλίῳ αἰπεινᾷ Πάρις οὐ γάμον ἀλλά τιν’ ἄτανἠγάγετ’ εὐναίαν εἰς θαλάμους Ἑλέναν.ἇς ἕνεκ’, ὦ Τροία, δορὶ καὶ πυρὶ δηιάλωτονεἷλέ σ’ ὁ χιλιόναυς Ἑλλάδος ὠκὺς Ἄρηςκαὶ τὸν ἐμὸν μελέας πόσιν Ἕκτορα, τὸν περὶ τείχηεἵλκυσε διφρεύων παῖς ἁλίας Θέτιδος·αὐτὰ δ’ ἐκ θαλάμων ἀγόμαν ἐπὶ θῖνα θαλάσσας,δουλοσύναν στυγερὰν ἀμφιβαλοῦσα κάρᾳ.πολλὰ δὲ δάκρυά μοι κατέβα χροός, ἁνίκ’ ἔλειπον