ἀλλ’ ἐκκομίζου παῖδα. κύδιον βροτοῖςπένητα χρηστὸν ἢ κακὸν καὶ πλούσιονγαμβρὸν πεπᾶσθαι καὶ φίλον· σὺ δ’ οὐδὲν εἶ.Χορόςσμικρᾶς ἀπ’ ἀρχῆς νεῖκος ἀνθρώποις μέγαγλῶσσ’ ἐκπορίζει· τοῦτο δ’ οἱ σοφοὶ βροτῶνἐξευλαβοῦνται, μὴ φίλοις τεύχειν ἔριν.Μενέλαοςτί δῆτ’ ἂν εἴποις τοὺς γέροντας, ὡς σοφοί,καὶ τοὺς φρονεῖν δοκοῦντας Ἕλλησίν ποτε;ὅτ’ ὢν σὺ Πηλεὺς καὶ πατρὸς κλεινοῦ γεγώς,κῆδος συνάψας, αἰσχρὰ μὲν σαυτῷ λέγειςἡμῖν δ’ ὀνείδη διὰ γυναῖκα βάρβαρον,ἣν χρῆν σ’ ἐλαύνειν τήνδ’ ὑπὲρ Νείλου ῥοὰςὑπέρ τε Φᾶσιν, κἀμὲ παρακαλεῖν ἀείοὖσαν μὲν ἠπειρῶτιν, οὗ πεσήματαπλεῖσθ’ Ἑλλάδος πέπτωκε δοριπετῆ νεκρῶν,τοῦ σοῦ δὲ παιδὸς αἵματος κοινουμένην.Πάρις γάρ, ὃς σὸν παῖδ’ ἔπεφν’ Ἀχιλλέα,Ἕκτορος ἀδελφὸς ἦν, δάμαρ δ’ ἥδ’ Ἕκτορος.καὶ τῇδέ γ’ εἰσέρχῃ σὺ ταὐτὸν εἰς στέγοςκαὶ ξυντράπεζον ἀξιοῖς ἔχειν βίον,τίκτειν δ’ ἐν οἴκοις παῖδας ἐχθίστους ἐᾷς.ἁγὼ προνοίᾳ τῇ τε σῇ κἀμῇ, γέρον,κτανεῖν θέλων τήνδ’ ἐκ χερῶν ἁρπάζομαι.καίτοι φέρ’· ἅψασθαι γὰρ οὐκ αἰσχρὸν λόγου·ἢν παῖς μὲν ἡμὴ μὴ τέκῃ, ταύτης δ’ ἄποβλάστωσι παῖδες, τῆσδε γῆς Φθιώτιδοςστήσεις τυράννους, βάρβαροι δ’ ὄντες γένοςἝλλησιν ἄρξουσ’; εἶτ’ ἐγὼ μὲν οὐ φρονῶ