σφάξαι κελεύσας θυγατέρ’ εὐηθέστατα;οὕτως ἔδεισας μὴ οὐ κακὴν δάμαρτ’ ἔχῃς.ἑλὼν δὲ Τροίαν—εἶμι γὰρ κἀνταῦθά σοι—οὐκ ἔκτανες γυναῖκα χειρίαν λαβών,ἀλλ’, ὡς ἐσεῖδες μαστόν, ἐκβαλὼν ξίφοςφίλημ’ ἐδέξω, προδότιν αἰκάλλων κύνα,ἥσσων πεφυκὼς Κύπριδος, ὦ κάκιστε σύ.κἄπειτ’ ἐς οἴκους τῶν ἐμῶν ἐλθὼν τέκνωνπορθεῖς ἀπόντων, καὶ γυναῖκα δυστυχῆκτείνεις ἀτίμως παῖδά θ’, ὃς κλαίοντά σεκαὶ τὴν ἐν οἴκοις σὴν καταστήσει κόρην,κεἰ τρὶς νόθος πέφυκε. πολλάκις δέ τοιξηρὰ βαθεῖαν γῆν ἐνίκησε σπορᾷ,νόθοι τε πολλοὶ γνησίων ἀμείνονες.ἀλλ’ ἐκκομίζου παῖδα. κύδιον βροτοῖςπένητα χρηστὸν ἢ κακὸν καὶ πλούσιονγαμβρὸν πεπᾶσθαι καὶ φίλον· σὺ δ’ οὐδὲν εἶ.Χορόςσμικρᾶς ἀπ’ ἀρχῆς νεῖκος ἀνθρώποις μέγαγλῶσσ’ ἐκπορίζει· τοῦτο δ’ οἱ σοφοὶ βροτῶνἐξευλαβοῦνται, μὴ φίλοις τεύχειν ἔριν.Μενέλαοςτί δῆτ’ ἂν εἴποις τοὺς γέροντας, ὡς σοφοί,καὶ τοὺς φρονεῖν δοκοῦντας Ἕλλησίν ποτε;ὅτ’ ὢν σὺ Πηλεὺς καὶ πατρὸς κλεινοῦ γεγώς,κῆδος συνάψας, αἰσχρὰ μὲν σαυτῷ λέγειςἡμῖν δ’ ὀνείδη διὰ γυναῖκα βάρβαρον,ἣν χρῆν σ’ ἐλαύνειν τήνδ’ ὑπὲρ Νείλου ῥοὰςὑπέρ τε Φᾶσιν, κἀμὲ παρακαλεῖν ἀείοὖσαν μὲν ἠπειρῶτιν, οὗ πεσήματαπλεῖσθ’ Ἑλλάδος πέπτωκε δοριπετῆ νεκρῶν,τοῦ σοῦ δὲ παιδὸς αἵματος κοινουμένην.