ψυχὰς δὲ πολλὰς κἀγαθὰς ἀπώλεσας,παίδων τ’ ἄπαιδας γραῦς ἔθηκας ἐν δόμοις,πολιούς τ’ ἀφείλου πατέρας εὐγενῆ τέκνα.ὧν εἷς ἐγὼ δύστηνος· αὐθέντην δὲ σὲμιάστορ’ ὥς τιν’ εἰσδέδορκ’ Ἀχιλλέως.ὃς οὐδὲ τρωθεὶς ἦλθες ἐκ Τροίας μόνος,κάλλιστα τεύχη δ’ ἐν καλοῖσι σάγμασινὅμοι’ ἐκεῖσε δεῦρό τ’ ἤγαγες πάλιν.κἀγὼ μὲν ηὔδων τῷ γαμοῦντι μήτε σοὶκῆδος ξυνάψαι μήτε δώμασιν λαβεῖνκακῆς γυναικὸς πῶλον· ἐκφέρουσι γὰρμητρῷ’ ὀνείδη. τοῦτο καὶ σκοπεῖτέ μοι,μνηστῆρες, ἐσθλῆς θυγατέρ’ ἐκ μητρὸς λαβεῖν.πρὸς τοῖσδε δ’ εἰς ἀδελφὸν οἷ’ ἐφύβρισας,σφάξαι κελεύσας θυγατέρ’ εὐηθέστατα;οὕτως ἔδεισας μὴ οὐ κακὴν δάμαρτ’ ἔχῃς.ἑλὼν δὲ Τροίαν—εἶμι γὰρ κἀνταῦθά σοι—οὐκ ἔκτανες γυναῖκα χειρίαν λαβών,ἀλλ’, ὡς ἐσεῖδες μαστόν, ἐκβαλὼν ξίφοςφίλημ’ ἐδέξω, προδότιν αἰκάλλων κύνα,ἥσσων πεφυκὼς Κύπριδος, ὦ κάκιστε σύ.κἄπειτ’ ἐς οἴκους τῶν ἐμῶν ἐλθὼν τέκνωνπορθεῖς ἀπόντων, καὶ γυναῖκα δυστυχῆκτείνεις ἀτίμως παῖδά θ’, ὃς κλαίοντά σεκαὶ τὴν ἐν οἴκοις σὴν καταστήσει κόρην,κεἰ τρὶς νόθος πέφυκε. πολλάκις δέ τοιξηρὰ βαθεῖαν γῆν ἐνίκησε σπορᾷ,νόθοι τε πολλοὶ γνησίων ἀμείνονες.