οὑμὸς δέ γ’ αὐτὴν ἔλαβε παῖς παιδὸς γέρας.Μενέλαοςοὔκουν ἐκείνου τἀμὰ τἀκείνου τ’ ἐμά;Πηλεύςναί,δρᾶν εὖ, κακῶς δ’ οὔ, μηδ’ ἀποκτείνειν βίᾳ.Μενέλαοςὡς τήνδ’ ἀπάξεις οὔποτ’ ἐξ ἐμῆς χερός.Πηλεύςσκήπτρῳ δὲ τῷδε σὸν καθαιμάξω κάρα;Μενέλαοςψαῦσόν γ’, ἵν’ εἰδῇς, καὶ πέλας πρόσελθέ μου.Πηλεύςσὺ γὰρ μετ’ ἀνδρῶν, ὦ κάκιστε κἀκ κακῶν;σοὶ ποῦ μέτεστιν ὡς ἐν ἀνδράσιν λόγου;ὅστις πρὸς ἀνδρὸς Φρυγὸς ἀπηλλάγης λέχος,ἄκλῃστ’ ἄδουλα δώμαθ’ ἑστίας λιπών,ὡς δὴ γυναῖκα σώφρον’ ἐν δόμοις ἔχωνπασῶν κακίστην. οὐδ’ ἂν εἰ βούλοιτό τιςσώφρων γένοιτο Σπαρτιατίδων κόρη,αἳ ξὺν νέοισιν ἐξερημοῦσαι δόμουςγυμνοῖσι μηροῖς καὶ πέπλοις ἀνειμένοιςδρόμους παλαίστρας τ’ οὐκ ἀνασχετοὺς ἐμοὶκοινὰς ἔχουσι. κᾆτα θαυμάζειν χρεὼνεἰ μὴ γυναῖκας σώφρονας παιδεύετε;Ἑλένην ἐρέσθαι χρῆν τάδ’, ἥτις ἐκ δόμωντὸν σὸν λιποῦσα Φίλιον ἐξεκώμασενεανίου μετ’ ἀνδρὸς εἰς ἄλλην χθόνα.κἄπειτ’ ἐκείνης οὕνεχ’ Ἑλλήνων ὄχλοντοσόνδ’ ἀθροίσας ἤγαγες πρὸς Ἴλιον;ἣν χρῆν σ’ ἀποπτύσαντα μὴ κινεῖν δόρυ,κακὴν ἐφευρόντ’, ἀλλ’ ἐᾶν αὐτοῦ μένεινμισθόν τε δόντα μήποτ’ εἰς οἴκους λαβεῖν.ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ σὸν φρόνημ’ ἐπούρισας,