ἔτικτέ σοι παῖδ’, ἣν σὺ θαυμαστὴν σέβεις,ἄγουσ’ ἀποσπάσαντες, οὔτε τῳ δίκῃκρίναντες οὔτε τοὺς ἀπόντας ἐκ δόμωνμείναντες, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν ἐρημίανγνόντες τέκνου τε τοῦδ’, ὃν οὐδὲν αἴτιονμέλλουσι σὺν ἐμοὶ τῇ ταλαιπώρῳ κτενεῖν.ἀλλ’ ἀντιάζω σ’, ὦ γέρον, τῶν σῶν πάροςπίτνουσα γονάτων—χειρὶ δ’ οὐκ ἔξεστί μοιτῆς σῆς λαβέσθαι φιλτάτης γενειάδος—ῥῦσαί με πρὸς θεῶν· εἰ δὲ μή, θανούμεθααἰσχρῶς μὲν ὑμῖν, δυστυχῶς δ’ ἐμοί, γέρον.Πηλεύςχαλᾶν κελεύω δεσμὰ πρὶν κλαίειν τινά,καὶ τῆσδε χεῖρας διπτύχους ἀνιέναι.Μενέλαοςἐγὼ δ’ ἀπαυδῶ γ’ ἄλλος οὐχ ἥσσων σέθενκαὶ τῆσδε πολλῷ κυριώτερος γεγώς.Πηλεύςπῶς; ἦ τὸν ἀμὸν οἶκον οἰκήσεις μολὼνδεῦρ’; οὐχ ἅλις σοι τῶν κατὰ Σπάρτην κρατεῖν;Μενέλαοςεἷλόν νιν αἰχμάλωτον ἐκ Τροίας ἐγώ.Πηλεύςοὑμὸς δέ γ’ αὐτὴν ἔλαβε παῖς παιδὸς γέρας.Μενέλαοςοὔκουν ἐκείνου τἀμὰ τἀκείνου τ’ ἐμά;Πηλεύςναί,δρᾶν εὖ, κακῶς δ’ οὔ, μηδ’ ἀποκτείνειν βίᾳ.Μενέλαοςὡς τήνδ’ ἀπάξεις οὔποτ’ ἐξ ἐμῆς χερός.Πηλεύςσκήπτρῳ δὲ τῷδε σὸν καθαιμάξω κάρα;Μενέλαοςψαῦσόν γ’, ἵν’ εἰδῇς, καὶ πέλας πρόσελθέ μου.Πηλεύςσὺ γὰρ μετ’ ἀνδρῶν, ὦ κάκιστε κἀκ κακῶν;σοὶ ποῦ μέτεστιν ὡς ἐν ἀνδράσιν λόγου;ὅστις πρὸς ἀνδρὸς Φρυγὸς ἀπηλλάγης λέχος,ἄκλῃστ’ ἄδουλα δώμαθ’ ἑστίας λιπών,ὡς δὴ γυναῖκα σώφρον’ ἐν δόμοις ἔχων