οὐδ’ αἴτιος ὢν βασιλεῦσιν.

Ἀνδρομάχηἅδ’ ἐγὼ χέρας αἱματη-ρὰς βρόχοισι κεκλῃμέναπέμπομαι κατὰ γαίας.Παῖςμᾶτερ μᾶτερ, ἐγὼ δὲ σᾷπτέρυγι συγκαταβαίνω.Ἀνδρομάχηθῦμα δάιον, ὦ χθονὸςΦθίας κράντορες.Παῖςὦ πάτερ,μόλε φίλοις ἐπίκουρος.Ἀνδρομάχηκείσῃ δή, τέκνον ὦ φίλος,μαστοῖς ματέρος ἀμφὶ σᾶςνεκρὸς ὑπὸ χθονί, σὺν νεκρῷ τ’ Παῖςὤμοι μοι, τί πάθω; τάλαςδῆτ’ ἐγὼ σύ τε, μᾶτερ.

Μενέλαοςἴθ’ ὑποχθόνιοι· καὶ γὰρ ἀπ’ ἐχθρῶνἥκετε πύργων· δύο δ’ ἐκ δισσαῖνθνῄσκετ’ ἀνάγκαιν· σὲ μὲν ἡμετέραψῆφος ἀναιρεῖ, παῖδα δ’ ἐμὴ παῖςτόνδ’ Ἑρμιόνη· καὶ γὰρ ἀνοίαμεγάλη λείπειν ἐχθροὺς ἐχθρῶν,ἐξὸν κτείνεινκαὶ φόβον οἴκων ἀφελέσθαι.

Ἀνδρομάχηὦ πόσις πόσις, εἴθε σὰνχεῖρα καὶ δόρυ σύμμαχονκτησαίμαν, Πριάμου παῖ.Παῖςδύστανος, τί δ’ ἐγὼ μόρουπαράτροπον μέλος εὕρω;