σοῦ δ’ οὐ θελούσης κατθανεῖν, τόνδε κτενῶ.δυοῖν δ’ ἀνάγκη θατέρῳ λιπεῖν βίον.Ἀνδρομάχηοἴμοι, πικρὰν κλήρωσιν αἵρεσίν τέ μοιβίου καθίστης· καὶ λαχοῦσά γ’ ἀθλίακαὶ μὴ λαχοῦσα δυστυχὴς καθίσταμαι.ὦ μεγάλα πράσσων αἰτίας μικρᾶς πέρι,πιθοῦ· τί καίνεις μ’; ἀντὶ τοῦ; ποίαν πόλινπρούδωκα; τίνα σῶν ἔκτανον παίδων ἐγώ;ποῖον δ’ ἔπρησα δῶμ’; ἐκοιμήθην βίᾳσὺν δεσπόταισι· κᾆτ’ ἔμ’, οὐ κεῖνον κτενεῖς,τὸν αἴτιον τῶνδ’, ἀλλὰ τὴν ἀρχὴν ἀφεὶςπρὸς τὴν τελευτὴν ὑστέραν οὖσαν φέρῃ;οἴμοι κακῶν τῶνδ’, ὦ τάλαιν’ ἐμὴ πατρίς,ὡς δεινὰ πάσχω. τί δέ με καὶ τεκεῖν ἐχρῆνἄχθος τ’ ἐπ’ ἄχθει τῷδε προσθέσθαι διπλοῦν;ἀτὰρ τί ταῦτα δύρομαι, τὰ δ’ ἐν ποσὶνοὐκ ἐξικμάζω καὶ λογίζομαι κακά;ἥτις σφαγὰς μὲν Ἕκτορος τροχηλάτουςκατεῖδον οἰκτρῶς τ’ Ἴλιον πυρούμενον,αὐτὴ δὲ δούλη ναῦς ἐπ’ Ἀργείων ἔβηνκόμης ἐπισπασθεῖσ’· ἐπεὶ δ’ ἀφικόμηνΦθίαν, φονεῦσιν Ἕκτορος νυμφεύομαι.τί δῆτ’ ἐμοὶ ζῆν ἡδύ; πρὸς τί χρὴ βλέπειν;πρὸς τὰς παρούσας ἢ παρελθούσας τύχας;εἷς παῖς ὅδ’ ἦν μοι λοιπὸς ὀφθαλμὸς βίου·τοῦτον κτενεῖν μέλλουσιν οἷς δοκεῖ τάδε.οὐ δῆτα τοὐμοῦ γ’ εἵνεκ’ ἀθλίου βίου·ἐν τῷδε μὲν γὰρ ἐλπίς, εἰ σωθήσεται,ἐμοὶ δ’ ὄνειδος μὴ θανεῖν ὑπὲρ τέκνου.ἰδοὺ προλείπω βωμὸν ἥδε χειρία