τοὐμὸν παρώσας δεσπότης δοῦλον λέχος,κακοῖς πρὸς αὐτῆς σχετλίοις ἐλαύνομαι.λέγει γὰρ ὥς νιν φαρμάκοις κεκρυμμένοιςτίθημ’ ἄπαιδα καὶ πόσει μισουμένην,αὐτὴ δὲ ναίειν οἶκον ἀντ’ αὐτῆς θέλωτόνδ’, ἐκβαλοῦσα λέκτρα τἀκείνης βίᾳ·ἁγὼ τὸ πρῶτον οὐχ ἑκοῦσ’ ἐδεξάμην,νῦν δ’ ἐκλέλοιπα· Ζεὺς τάδ’ εἰδείη μέγας,ὡς οὐχ ἑκοῦσα τῷδ’ ἐκοινώθην λέχει.ἀλλ’ οὔ σφε πείθω, βούλεται δέ με κτανεῖν,πατήρ τε θυγατρὶ Μενέλεως συνδρᾷ τάδε.καὶ νῦν κατ’ οἴκους ἔστ’, ἀπὸ Σπάρτης μολὼνἐπ’ αὐτὸ τοῦτο· δειματουμένη δ’ ἐγὼδόμων πάροικον Θέτιδος εἰς ἀνάκτορονθάσσω τόδ’ ἐλθοῦσ’, ἤν με κωλύσῃ θανεῖν.Πηλεύς τε γάρ νιν ἔκγονοί τε Πηλέωςσέβουσιν, ἑρμήνευμα Νηρῇδος γάμων.ὃς δ’ ἔστι παῖς μοι μόνος, ὑπεκπέμπω λάθρᾳἄλλους ἐς οἴκους, μὴ θάνῃ φοβουμένη.ὁ γὰρ φυτεύσας αὐτὸν οὔτ’ ἐμοὶ πάραπροσωφελῆσαι, παιδί τ’ οὐδέν ἐστ’, ἀπὼνΔελφῶν κατ’ αἶαν, ἔνθα Λοξίᾳ δίκηνδίδωσι μανίας, ᾗ ποτ’ εἰς Πυθὼ μολὼνᾔτησε Φοῖβον πατρὸς οὗ κτείνει δίκην,εἴ πως τὰ πρόσθε σφάλματ’ ἐξαιτούμενοςθεὸν παράσχοιτ’ εἰς τὸ λοιπὸν εὐμενῆ.Θεράπαιναδέσποιν’—ἐγώ τοι τοὔνομ’ οὐ φεύγω τόδεκαλεῖν σ’, ἐπείπερ καὶ κατ’ οἶκον ἠξίουντὸν σόν, τὸ Τροίας ἡνίκ’ ᾠκοῦμεν πέδον,εὔνους δὲ καὶ σοὶ ζῶντί τ’ ἦ τῷ σῷ πόσει,