ον κατοικίσαι λέπας·ὅτε νιν παρὰ θεσπεσίῳ δάφνᾳβόασε Κασάνδρα κτανεῖν,μεγάλαν Πριάμου πόλεως λώβαν.τίν’ οὐκ ἐπῆλθε, ποῖον οὐκ ἐλίσσετοδαμογερόν-των βρέφος φονεύειν;

Χορόςοὔτ’ ἂν ἐπ’ Ἰλιάσι ζυγὸν ἤλυθεδούλιον, σύ τ’ ἂν γύναι,τυράννωνἔσχες ἂν δόμων ἕδρας·παρέλυσε δ’ ἂν Ἑλλάδος ἀλγεινοὺςμόχθους οὓς ἀμφὶ Τροίανδεκέτεις ἀλάληντο νέοι λόγχαις.λέχη τ’ ἔρημ’ ἂν οὔποτ’ ἐξελείπετο,καὶ τεκέωνὀρφανοὶ γέροντες.

Μενέλαοςἥκω λαβὼν σὸν παῖδ’, ὃν εἰς ἄλλους δόμουςλάθρᾳ θυγατρὸς τῆς ἐμῆς ὑπεξέθου.σὲ μὲν γὰρ ηὔχεις θεᾶς βρέτας σῴσειν τόδε,τοῦτον δὲ τοὺς κρύψαντας· ἀλλ’ ἐφηυρέθηςἧσσον φρονοῦσα τοῦδε Μενέλεω, γύναι.κεἰ μὴ τόδ’ ἐκλιποῦσ’ ἐρημώσεις πέδον,ὅδ’ ἀντὶ τοῦ σοῦ σώματος σφαγήσεται.ταῦτ’ οὖν λογίζου, πότερα κατθανεῖν θέλειςἢ τόνδ’ ὀλέσθαι σῆς ἁμαρτίας ὕπερ,ἣν εἰς ἔμ’ εἴς τε παῖδ’ ἐμὴν ἁμαρτάνεις.Ἀνδρομάχηὦ δόξα δόξα, μυρίοισι δὴ βροτῶνοὐδὲν γεγῶσι βίοτον ὤγκωσας μέγαν.εὔκλεια δ’ οἷς μὲν ἔστ’ ἀληθείας ὕπο,