τρίπωλον ἅρμα δαιμόνωνἄγων τὸ καλλιζυγές,ἔριδι στυγερᾷ κεκορυθμένον εὐμορφίαςσταθμοὺς ἐπὶ βούτα,βοτῆρά τ’ ἀμφὶ μονότροπον νεανίανἔρημόν θ’ἑστιοῦχον αὐλάν.

Χορόςταὶ δ’ ἐπεὶ ὑλόκομον νάπος ἤλυθον οὐρειᾶνπιδάκων νίψαν αἰ-γλᾶντα σώματα ῥοαῖς,ἔβαν δὲ Πριαμίδαν ὑπερ-βολαῖς λόγων δυσφρόνωνπαραβαλλόμεναι, δολίοις δ’ ἕλε Κύπρις λόγοις,τερπνοῖς μὲν ἀκοῦσαι,πικρὰν δὲ σύγχυσιν βίου Φρυγῶν πόλειταλαίνᾳπεργάμοις τε Τροίας.

Χορόςἀλλ’ εἴθ’ ὑπὲρ κεφαλὰν ἔβαλεν κακὸνἁ τεκοῦσά νιν Πάρινπρὶν Ἰδαῖ-ον κατοικίσαι λέπας·ὅτε νιν παρὰ θεσπεσίῳ δάφνᾳβόασε Κασάνδρα κτανεῖν,μεγάλαν Πριάμου πόλεως λώβαν.τίν’ οὐκ ἐπῆλθε, ποῖον οὐκ ἐλίσσετοδαμογερόν-των βρέφος φονεύειν;

Χορόςοὔτ’ ἂν ἐπ’ Ἰλιάσι ζυγὸν ἤλυθε