τηκτὸς μόλυβδος, ἐξαναστήσω σ’ ἐγὼπρὶν ᾧ πέποιθας παῖδ’ Ἀχιλλέως μολεῖν.Ἀνδρομάχηπέποιθα. δεινὸν δ’ ἑρπετῶν μὲν ἀγρίωνἄκη βροτοῖσι θεῶν καταστῆσαί τινα·ὃ δ’ ἔστ’ ἐχίδνης καὶ πυρὸς περαιτέρω,οὐδεὶς γυναικὸς φάρμακ’ ἐξηύρηκέ πωκακῆς· τοσοῦτόν ἐσμεν ἀνθρώποις κακόν.

ΧορόςἮ μεγάλων ἀχέων ἄρ’ ὑπῆρξεν, ὅτ’ Ἰδαίανἐς νάπαν ἦλθ’ ὁ Μαί-ας τε καὶ Διὸς τόκος,τρίπωλον ἅρμα δαιμόνωνἄγων τὸ καλλιζυγές,ἔριδι στυγερᾷ κεκορυθμένον εὐμορφίαςσταθμοὺς ἐπὶ βούτα,βοτῆρά τ’ ἀμφὶ μονότροπον νεανίανἔρημόν θ’ἑστιοῦχον αὐλάν.

Χορόςταὶ δ’ ἐπεὶ ὑλόκομον νάπος ἤλυθον οὐρειᾶνπιδάκων νίψαν αἰ-γλᾶντα σώματα ῥοαῖς,ἔβαν δὲ Πριαμίδαν ὑπερ-βολαῖς λόγων δυσφρόνωνπαραβαλλόμεναι, δολίοις δ’ ἕλε Κύπρις λόγοις,τερπνοῖς μὲν ἀκοῦσαι,πικρὰν δὲ σύγχυσιν βίου Φρυγῶν πόλειταλαίνᾳπεργάμοις τε Τροίας.

Χορόςἀλλ’ εἴθ’ ὑπὲρ κεφαλὰν ἔβαλεν κακὸνἁ τεκοῦσά νιν Πάρινπρὶν Ἰδαῖ-