σαίρειν τε δῶμα τοὐμὸν ἐκ χρυσηλάτωντευχέων χερὶ σπείρουσαν Ἀχελῴου δρόσον,γνῶναί θ’ ἵν’ εἶ γῆς. οὐ γάρ ἐσθ’ Ἕκτωρ τάδε,οὐ Πρίαμος οὐδὲ χρυσός, ἀλλ’ Ἑλλὰς πόλις.εἰς τοῦτο δ’ ἥκεις ἀμαθίας, δύστηνε σύ,ἣ παιδὶ πατρός, ὃς σὸν ὤλεσεν πόσιν,τολμᾷς ξυνεύδειν καὶ τέκν’ αὐθέντου πάρατίκτειν. τοιοῦτον πᾶν τὸ βάρβαρον γένος·πατήρ τε θυγατρὶ παῖς τε μητρὶ μίγνυταικόρη τ’ ἀδελφῷ, διὰ φόνου δ’ οἱ φίλτατοιχωροῦσι, καὶ τῶνδ’ οὐδὲν ἐξείργει νόμος.ἃ μὴ παρ’ ἡμᾶς εἴσφερ’· οὐδὲ γὰρ καλὸνδυοῖν γυναικοῖν ἄνδρ’ ἕν’ ἡνίας ἔχειν,ἀλλ’ εἰς μίαν βλέποντες εὐναίαν Κύπρινστέργουσιν, ὅστις μὴ κακῶς οἰκεῖν θέλει.Χορόςἐπίφθονόν τοι χρῆμα θηλείας φρενὸςκαὶ ξυγγάμοισι δυσμενὲς μάλιστ’ ἀεί.Ἀνδρομάχηφεῦ φεῦ·κακόν γε θνητοῖς τὸ νέον ἔν τε τῷ νέῳτὸ μὴ δίκαιον ὅστις ἀνθρώπων ἔχει.ἐγὼ δὲ ταρβῶ μὴ τὸ δουλεύειν μέ σοιλόγων ἀπώσῃ πόλλ’ ἔχουσαν ἔνδικα,ἢν δ’ αὖ κρατήσω, μὴ ’πὶ τῷδ’ ὄφλω βλάβην·οἱ γὰρ πνέοντες μεγάλα τοὺς κρείσσους λόγουςπικρῶς φέρουσι τῶν ἐλασσόνων ὕπο·ὅμως δ’ ἐμαυτὴν οὐ προδοῦσ’ ἁλώσομαι.εἴπ’, ὦ νεᾶνι, τῷ σ’ ἐχεγγύῳ λόγῳπεισθεῖσ’ ἀπωθῶ γνησίων νυμφευμάτων;