παντάλαινα νύμφα.

Χορόςοἰκτροτάτα γὰρ ἔμοιγ’ ἔμολες, γύναι Ἰλιάς, οἴκουςδεσποτῶν ἐμῶν· φόβῳ δ’ἡσυχίαν ἄγομεν—τὸ δὲ σὸν οἴκτῳ φέρουσα τυγχάνω—μὴ παῖς τᾶς Διὸς κόραςσοί μ’ εὖ φρονοῦσαν εἰδῇ.

Ἑρμιόνηκόσμον μὲν ἀμφὶ κρατὶ χρυσέας χλιδῆςστολμόν τε χρωτὸς τόνδε ποικίλων πέπλωνοὐ τῶν Ἀχιλλέως οὐδὲ Πηλέως ἄποδόμων ἀπαρχὰς δεῦρ’ ἔχουσ’ ἀφικόμην,ἀλλ’ ἐκ Λακαίνης Σπαρτιάτιδος χθονὸςΜενέλαος ἡμῖν ταῦτα δωρεῖται πατὴρπολλοῖς σὺν ἕδνοις, ὥστ’ ἐλευθεροστομεῖν.ὑμᾶς μὲν οὖν τοῖσδ’ ἀνταμείβομαι λόγοις·σὺ δ’ οὖσα δούλη καὶ δορίκτητος γυνὴδόμους κατασχεῖν ἐκβαλοῦσ’ ἡμᾶς θέλειςτούσδε, στυγοῦμαι δ’ ἀνδρὶ φαρμάκοισι σοῖς,νηδὺς δ’ ἀκύμων διὰ σέ μοι διόλλυται·δεινὴ γὰρ ἠπειρῶτις εἰς τὰ τοιάδεψυχὴ γυναικῶν· ὧν ἐπισχήσω σ’ ἐγώ,κοὐδέν σ’ ὀνήσει δῶμα Νηρῇδος τόδε,οὐ βωμὸς οὐδὲ ναός, ἀλλὰ κατθανῇ.ἢν δ’ οὖν βροτῶν τίς σ’ ἢ θεῶν σῷσαι θέλῃ,δεῖ σ’ ἀντὶ τῶν πρὶν ὀλβίων φρονημάτωνπτῆξαι ταπεινὴν προσπεσεῖν τ’ ἐμὸν γόνυ,