εἴ τί σοι δυναίμανἄκος τῶν δυσλύτων πόνων τεμεῖν,οἳ σὲ καὶ Ἑρμιόναν ἔριδι στυγερᾷ συνέκλῃσαν,τλάμον’ ἀμφὶ λέκτρωνδιδύμων ἐπίκοινον ἐοῦσανἀμφὶ παῖδ’ Ἀχιλλέως.

Χορόςγνῶθι τύχαν, λόγισαι τὸ παρὸν κακὸν εἰς ὅπερ ἥκεις.δεσπόταις ἁμιλλᾷἸλιὰς οὖσα κόρα Λακεδαίμονος ἐγγενέτῃσιν;λεῖπε δεξίμηλονδόμον τᾶς ποντίας θεοῦ. τί σοικαιρὸς ἀτυζομένᾳ δέμας αἰκέλιον καταλείβεινδεσποτῶν ἀνάγκαις;τὸ κρατοῦν δέ σ’ ἔπεισι. τί μόχθονοὐδὲν οὖσα μοχθεῖς;

Χορόςἀλλ’ ἴθι λεῖπε θεᾶς Νηρηίδος ἀγλαὸν ἕδραν,γνῶθι δ’ οὖσ’ ἐπὶ ξέναςδμωὶς ἐπ’ ἀλλοτρίαςπόλεος, ἔνθ’ οὐ φίλων τιν’ εἰσορᾷςσῶν, ὦ δυστυχεστάτα,παντάλαινα νύμφα.

Χορόςοἰκτροτάτα γὰρ ἔμοιγ’ ἔμολες, γύναι Ἰλιάς, οἴκουςδεσποτῶν ἐμῶν· φόβῳ δ’ἡσυχίαν ἄγομεν—τὸ δὲ σὸν οἴκτῳ φέρουσα τυγχάνω—μὴ παῖς τᾶς Διὸς κόραςσοί μ’ εὖ φρονοῦσαν εἰδῇ.

Ἑρμιόνηκόσμον μὲν ἀμφὶ κρατὶ χρυσέας χλιδῆς