τὸ καλλίμορφον τραυμάτων ὑπ’ ἀγρίων.νεκρὸν δὲ δή νιν κείμενον βωμοῦ πέλαςἐξέβαλον ἐκτὸς θυοδόκων ἀνακτόρων.ἡμεῖς δ’ ἀναρπάσαντες ὡς τάχος χεροῖνκομίζομέν νιν σοὶ κατοιμῶξαι γόοιςκλαῦσαί τε, πρέσβυ, γῆς τε κοσμῆσαι τάφῳ.τοιαῦθ’ ὁ τοῖς ἄλλοισι θεσπίζων ἄναξ,ὁ τῶν δικαίων πᾶσιν ἀνθρώποις κριτής,δίκας διδόντα παῖδ’ ἔδρασ’ Ἀχιλλέως.ἐμνημόνευσε δ’, ὥσπερ ἄνθρωπος κακός,παλαιὰ νείκη· πῶς ἂν οὖν εἴη σοφός;

Χορόςκαὶ μὴν ὅδ’ ἄναξ ἤδη φοράδηνΔελφίδος ἐκ γῆς δῶμα πελάζει.τλήμων ὁ παθών, τλήμων δέ, γέρον,καὶ σύ· δέχῃ γὰρ τὸν Ἀχίλλειονσκύμνον ἐς οἴκους οὐχ ὡς σὺ θέλεις·αὐτός τε κακοῖς πήμασι κύρσαςεἰς ἓν μοίρας συνέκυρσας.

Πηλεύςὤμοι ἐγώ, κακὸν οἷον ὁρῶ τόδεκαὶ δέχομαι χερὶ δώμασί τ’ ἀμοῖς.ἰώ μοί μοι, αἰαῖ,ὦ πόλι Θεσσαλία, διολώλαμεν,οἰχόμεθ’· οὐκέτι μοι γένος, οὐκέτι μοι τέκναλείπεται οἴκοις·ὦ σχέτλιος παθέων ἐγώ· εἰς τίναδὴ φίλον αὐγὰς βάλλων τέρψομαι;ὦ φίλιον στόμα καὶ γένυ καὶ χέρες,εἴθε σ’ ὑπ’ Ἰλίῳ ἤναρε δαίμων