καὶ πρὸς εὐκάρπους γύαςσκηπτὸς σταλάσσων τὸν Ἅιδα φόνον.

ΠηλεύςΦθιώτιδες γυναῖκες, ἱστοροῦντί μοισημήνατ’· ᾐσθόμην γὰρ οὐ σαφῆ λόγονὡς δώματ’ ἐκλιποῦσα Μενέλεω κόρηφρούδη τάδ’· ἥκω δ’ ἐκμαθεῖν σπουδὴν ἔχωνεἰ ταῦτ’ ἀληθῆ· τῶν γὰρ ἐκδήμων φίλωνδεῖ τοὺς κατ’ οἶκον ὄντας ἐκπονεῖν τύχας.ΧορόςΠηλεῦ, σαφῶς ἤκουσας· οὐδ’ ἐμοὶ καλὸνκρύπτειν ἐν οἷς παροῦσα τυγχάνω κακοῖς·βασίλεια γὰρ τῶνδ’ οἴχεται φυγὰς δόμων.Πηλεύςτίνος φόβου τυχοῦσα; διαπέραινέ μοι.Χορόςπόσιν τρέμουσα, μὴ δόμων νιν ἐκβάλῃ.Πηλεύςμῶν ἀντὶ παιδὸς θανασίμων βουλευμάτων;Χορόςναί, καὶ γυναικὸς αἰχμαλωτίδος φόβῳ.Πηλεύςσὺν πατρὶ δ’ οἴκους ἢ τίνος λείπει μέτα;ΧορόςἈγαμέμνονός νιν παῖς βέβηκ’ ἄγων χθονός.Πηλεύςποίαν περαίνων ἐλπίδ’; ἦ γῆμαι θέλων;Χορόςκαὶ σῷ γε παιδὸς παιδὶ πορσύνων μόρον.Πηλεύςκρυπτὸς καταστὰς ἢ κατ’ ὄμμ’ ἐλθὼν μάχῃ;Χορόςἁγνοῖς ἐν ἱεροῖς Λοξίου Δελφῶν μέτα.Πηλεύςοἴμοι· τόδ’ ἤδη δεινόν. οὐχ ὅσον τάχοςχωρήσεταί τις Πυθικὴν πρὸς ἑστίανκαὶ τἀνθάδ’ ὄντα τοῖς ἐκεῖ λέξει φίλοις,πρὶν παῖδ’ Ἀχιλλέως κατθανεῖν ἐχθρῶν ὕπο;Ἄγγελοςὤμοι μοι·οἵας ὁ τλήμων ἀγγελῶν ἥκω τύχαςσοί τ’, ὦ γεραιέ, καὶ φίλοισι δεσπότου.