ᾳ θεοῖσιν λέλαμ-πεν καπνῷ θυώδει.

Χορόςβέβακε δ’ Ἀτρείδας ἀλόχου παλάμαις,αὐτά τ’ ἐναλλάξασα φόνον θανάτῳπρὸς τέκνων ἀπηύραθεοῦ. θεοῦ νιν κέλευμ’ ἐπεστράφημαντόσυνον, ὅτε νιν Ἀργόθεν πορευθεὶςἈγαμεμνόνιος κέλωρ, ἀδύτων ἐπιβὰςκτεάνων, ματρὸς φονεὺς  ὦ δαῖμον, ὦ Φοῖβε, πῶς πείθομαι;

Χορόςπολλαὶ δ’ ἀν’ Ἑλλάνων ἀγόρους στοναχὰςμέλποντο δυστάνων τεκέων, ἄλοχοι δ’ἐξέλειπον οἴκουςπρὸς ἄλλον εὐνάτορ’. οὐχὶ σοὶ μόνᾳδύσφρονες ἐπέπεσον, οὐ φίλοισι, λῦπαι·νόσον Ἑλλὰς ἔτλα, νόσον· διέβα δὲ Φρυγῶνκαὶ πρὸς εὐκάρπους γύαςσκηπτὸς σταλάσσων τὸν Ἅιδα φόνον.

ΠηλεύςΦθιώτιδες γυναῖκες, ἱστοροῦντί μοισημήνατ’· ᾐσθόμην γὰρ οὐ σαφῆ λόγονὡς δώματ’ ἐκλιποῦσα Μενέλεω κόρηφρούδη τάδ’· ἥκω δ’ ἐκμαθεῖν σπουδὴν ἔχωνεἰ ταῦτ’ ἀληθῆ· τῶν γὰρ ἐκδήμων φίλωνδεῖ τοὺς κατ’ οἶκον ὄντας ἐκπονεῖν τύχας.ΧορόςΠηλεῦ, σαφῶς ἤκουσας· οὐδ’ ἐμοὶ καλὸνκρύπτειν ἐν οἷς παροῦσα τυγχάνω κακοῖς·βασίλεια γὰρ τῶνδ’ οἴχεται φυγὰς δόμων.Πηλεύςτίνος φόβου τυχοῦσα; διαπέραινέ μοι.Χορόςπόσιν τρέμουσα, μὴ δόμων νιν ἐκβάλῃ.Πηλεύςμῶν ἀντὶ παιδὸς θανασίμων βουλευμάτων;