τὰ τοῦ δράματος πρόσωπα

Ἀνδρομάχη

Θεράπαινα

Χορός

Ἑρμιόνη

Μενέλαος

Παῖς Ἀνδρομάχης

Πηλεύς

Τροφός

Ὀρέστης

Ἄγγελος

Θέτις

ἈνδρομάχηἈσιάτιδος γῆς σχῆμα, Θηβαία πόλι,ὅθεν ποθ’ ἕδνων σὺν πολυχρύσῳ χλιδῇΠριάμου τύραννον ἑστίαν ἀφικόμηνδάμαρ δοθεῖσα παιδοποιὸς Ἕκτορι,ζηλωτὸς ἔν γε τῷ πρὶν Ἀνδρομάχη χρόνῳ,νῦν δ’, εἴ τις ἄλλη, δυστυχεστάτη γυνή·ἐμοῦ πέφυκεν ἢ γενήσεταί ποτεἥτις πόσιν μὲν Ἕκτορ’ ἐξ Ἀχιλλέωςθανόντ’ ἐσεῖδον, παῖδά θ’ ὃν τίκτω πόσειῥιφθέντα πύργων Ἀστυάνακτ’ ἀπ’ ὀρθίων,ἐπεὶ τὸ Τροίας εἷλον Ἕλληνες πέδον·αὐτὴ δὲ δούλη τῶν ἐλευθερωτάτωνοἴκων νομισθεῖσ’ Ἑλλάδ’ εἰσαφικόμηντῷ νησιώτῃ Νεοπτολέμῳ δορὸς γέραςδοθεῖσα λείας Τρωικῆς ἐξαίρετον.Φθίας δὲ τῆσδε καὶ πόλεως Φαρσαλίαςσύγχορτα ναίω πεδί’, ἵν’ ἡ θαλασσίαΠηλεῖ ξυνῴκει χωρὶς ἀνθρώπων Θέτιςφεύγουσ’ ὅμιλον· Θεσσαλὸς δέ νιν λεὼςΘετίδειον αὐδᾷ θεᾶς χάριν νυμφευμάτων.ἔνθ’ οἶκον ἔσχε τόνδε παῖς Ἀχιλλέως,Πηλέα δ’ ἀνάσσειν γῆς ἐᾷ Φαρσαλίας,ζῶντος γέροντος σκῆπτρον οὐ θέλων λαβεῖν.κἀγὼ δόμοις τοῖσδ’ ἄρσεν’ ἐντίκτω κόρον,πλαθεῖσ’ Ἀχιλλέως παιδί, δεσπότῃ γ’ ἐμῷ.καὶ πρὶν μὲν ἐν κακοῖσι κειμένην ὅμωςἐλπίς μ’ ἀεὶ προσῆγε σωθέντος τέκνουἀλκήν τιν’ εὑρεῖν κἀπικούρησιν κακῶν·ἐπεὶ δὲ τὴν Λάκαιναν Ἑρμιόνην γαμεῖ