Θησεῦ, τὸ λῷστον σοῖσι βούλευσαι δόμοις.Ἱππόλυτοςκραυγῆς ἀκούσας σῆς ἀφικόμην, πάτερ,σπουδῇ· τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἐφ’ ᾧτινι στένειςοὐκ οἶδα, βουλοίμην δ’ ἂν ἐκ σέθεν κλύειν.ἔα, τί χρῆμα; σὴν δάμαρθ’ ὁρῶ, πάτερ,νεκρόν· μεγίστου θαύματος τόδ’ ἄξιον·ἣν ἀρτίως ἔλειπον, ἣ φάος τόδεοὔπω χρόνον παλαιὸν εἰσεδέρκετο.τί χρῆμα πάσχει; τῷ τρόπῳ διόλλυται;πάτερ, πυθέσθαι βούλομαι σέθεν πάρα.σιγᾷς· σιωπῆς δ’ οὐδὲν ἔργον ἐν κακοῖς·ἡ γὰρ ποθοῦσα πάντα καρδία κλύεινκἀν τοῖς κακοῖσι λίχνος οὖσ’ ἁλίσκεται.οὐ μὴν φίλους γε κἄτι μᾶλλον ἢ φίλουςκρύπτειν δίκαιον σάς, πάτερ, δυσπραξίας.Θησεύςὦ πόλλ’ ἁμαρτάνοντες ἄνθρωποι μάτην,τί δὴ τέχνας μὲν μυρίας διδάσκετεκαὶ πάντα μηχανᾶσθε κἀξευρίσκετε,ἓν δ’ οὐκ ἐπίστασθ’ οὐδ’ ἐθηράσασθέ πω,φρονεῖν διδάσκειν οἷσιν οὐκ ἔνεστι νοῦς;Ἱππόλυτοςδεινὸν σοφιστὴν εἶπας, ὅστις εὖ φρονεῖντοὺς μὴ φρονοῦντας δυνατός ἐστ’ ἀναγκάσαι.ἀλλ’ οὐ γὰρ ἐν δέοντι λεπτουργεῖς, πάτερ,δέδοικα μή σου γλῶσσ’ ὑπερβάλῃ κακοῖς.Θησεύςφεῦ, χρῆν βροτοῖσι τῶν φίλων τεκμήριονσαφές τι κεῖσθαι καὶ διάγνωσιν φρενῶν,ὅστις τ’ ἀληθής ἐστιν ὅς τε μὴ φίλος,δισσάς τε φωνὰς πάντας ἀνθρώπους ἔχειν,τὴν μὲν δικαίαν, τὴν δ’ ὅπως ἐτύγχανεν,ὡς ἡ φρονοῦσα τἄδικ’ ἐξηλέγχετο