— ὦ δαῖμον, εἴ πως ἔστι, μὴ σφήλῃς δόμους,αἰτουμένης δὲ κλῦθί μου· πρὸς γάρ τινοςοἰωνὸν ὥστε μάντις εἰσορῶ κακοῦ.Θησεύςοἴμοι· τόδ’ οἷον ἄλλο πρὸς κακῷ κακόν,οὐ τλητὸν οὐδὲ λεκτόν. ὦ τάλας ἐγώ.Χορόςτί χρῆμα; λέξον, εἴ τί μοι λόγου μέτα.

Θησεύςβοᾷ βοᾷ δέλτος ἄλαστα. πᾷ φύγωβάρος κακῶν; ἀπὸ γὰρ ὀλόμενος οἴχομαι,οἷον οἷον εἶδον ἐν γραφαῖς μέλοςφθεγγόμενον τλάμων.Χορόςαἰαῖ, κακῶν ἀρχηγὸν ἐκφαίνεις λόγον.Θησεύςτόδε μὲν οὐκέτι στόματος ἐν πύλαιςκαθέξω δυσεκπέρατον, ὀλοὸνκακόν· ἰὼ πόλις.Ἱππόλυτος εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖνβίᾳ, τὸ σεμνὸν Ζηνὸς ὄμμ’ ἀτιμάσας.ἀλλ’, ὦ πάτερ Πόσειδον, ἃς ἐμοί ποτεἀρὰς ὑπέσχου τρεῖς, μιᾷ κατέργασαιτούτων ἐμὸν παῖδ’, ἡμέραν δὲ μὴ φύγοιτήνδ’, εἴπερ ἡμῖν ὤπασας σαφεῖς ἀράς.Χορόςἄναξ, ἀπεύχου ταῦτα πρὸς θεῶν πάλιν·γνώσῃ γὰρ αὖθις ἀμπλακών. ἐμοὶ πιθοῦ.Θησεύςοὐκ ἔστι· καὶ πρός γ’ ἐξελῶ σφε τῆσδε γῆς,δυοῖν δὲ μοίραιν θατέρᾳ πεπλήξεται·ἢ γὰρ Ποσειδῶν αὐτὸν εἰς Ἅιδου δόμουςθανόντα πέμψει τὰς ἐμὰς ἀρὰς σέβων,ἢ τῆσδε χώρας ἐκπεσὼν ἀλώμενοςξένην ἐπ’ αἶαν λυπρὸν ἀντλήσει βίον.Χορόςκαὶ μὴν ὅδ’ αὐτὸς παῖς σὸς ἐς καιρὸν πάρα,Ἱππόλυτος· ὀργῆς δ’ ἐξανεὶς κακῆς, ἄναξ