βούταν φόνον Ἑλλὰς αἶ’ ἀέξει·Ἔρωτα δέ, τὸν τύραννον ἀνδρῶν,τὸν τᾶς Ἀφροδίταςφιλτάτων θαλάμων κλῃδοῦχον, οὐ σεβίζομεν,πέρθοντα καὶ διὰ πάσαςἰόντα συμφορᾶςθνατοῖς, ὅταν ἔλθῃ.

Χορόςτὰν μὲν Οἰχαλίᾳπῶλον ἄζυγα λέκτρων, ἄναν-δρον τὸ πρὶν καὶ ἄνυμφον, οἴ-κων ζεύξασ’ ἀπ’ Εὐρυτίωνδρομάδα Ναΐδ’ ὅπως τε Βάκ-χαν σὺν αἵματι, σὺν καπνῷφονίοις θ’ ὑμεναίοιςἈλκμήνας τόκῳ Κύπρις ἐξέδωκεν·ὦ τλάμων ὑμεναίων.

Χορόςὦ Θήβας ἱερὸντεῖχος, ὦ στόμα Δίρκας, συνεί-ποιτ’ ἂν ἁ Κύπρις οἷον ἕρ-πει. βροντᾷ γὰρ ἀμφιπύρῳτοκάδα τὰν διγόνοιο Βάκ-χου νυμφευσαμένα πότμῳφονίῳ κατηύνασεν.δεινὰ γὰρ παντᾷ ποτιπνεῖ, μέλισσα δ’οἵα τις πεπόταται.

Φαίδρασιγήσατ’, ὦ γυναῖκες· ἐξειργάσμεθα.Χορόςτί δ’ ἔστι, Φαίδρα, δεινὸν ἐν δόμοισί σοι;Φαίδραἐπίσχετ’, αὐδὴν τῶν ἔσωθεν ἐκμάθω.Χορόςσιγῶ· τὸ μέντοι φροίμιον κακὸν τόδε.Φαίδραἰώ μοι, αἰαῖ·