ἣ δ’ ἄχθος οἴκων. εἰ δ’ ὁ καιρὸς ἦν σαφής,οὐκ ἂν δύ’ ἤστην ταὔτ’ ἔχοντε γράμματα.ταῦτ’ οὖν ἐπειδὴ τυγχάνω φρονοῦσ’ ἐγώ,οὐκ ἔσθ’ ὁποίῳ φαρμάκῳ διαφθερεῖνἔμελλον, ὥστε τοὔμπαλιν πεσεῖν φρενῶν.λέξω δὲ καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς γνώμης ὁδόν·ἐπεί μ’ ἔρως ἔτρωσεν, ἐσκόπουν ὅπωςκάλλιστ’ ἐνέγκαιμ’ αὐτόν. ἠρξάμην μὲν οὖνἐκ τοῦδε, σιγᾶν τήνδε καὶ κρύπτειν νόσον.γλώσσῃ γὰρ οὐδὲν πιστόν, ἣ θυραῖα μὲνφρονήματ’ ἀνδρῶν νουθετεῖν ἐπίσταται,αὐτὴ δ’ ὑφ’ αὑτῆς πλεῖστα κέκτηται κακά.τὸ δεύτερον δὲ τὴν ἄνοιαν εὖ φέρειντῷ σωφρονεῖν νικῶσα προυνοησάμην.τρίτον δ’, ἐπειδὴ τοισίδ’ οὐκ ἐξήνυτονΚύπριν κρατῆσαι, κατθανεῖν ἔδοξέ μοι,κράτιστον — οὐδεὶς ἀντερεῖ — βουλευμάτων.ἐμοὶ γὰρ εἴη μήτε λανθάνειν καλὰμήτ’ αἰσχρὰ δρώσῃ μάρτυρας πολλοὺς ἔχειν.τὸ δ’ ἔργον ᾔδη τὴν νόσον τε δυσκλεᾶ,γυνή τε πρὸς τοῖσδ’ οὖσ’ ἐγίγνωσκον καλῶς,μίσημα πᾶσιν. ὡς ὄλοιτο παγκάκωςἥτις πρὸς ἄνδρας ἤρξατ’ αἰσχύνειν λέχηπρώτη θυραίους. ἐκ δὲ γενναίων δόμωντόδ’ ἦρξε θηλείαισι γίγνεσθαι κακόν.ὅταν γὰρ αἰσχρὰ τοῖσιν ἐσθλοῖσιν δοκῇ,ἦ κάρτα δόξει τοῖς κακοῖς γ’ εἶναι καλά.μισῶ δὲ καὶ τὰς σώφρονας μὲν ἐν λόγοις,λάθρᾳ δὲ τόλμας οὐ καλὰς κεκτημένας.αἳ πῶς ποτ’, ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι,