ἐμάνην, ἔπεσον δαίμονος ἄτῃ. φεῦ φεῦ, τλήμων. μαῖα, πάλιν μου κρύψον κεφαλήν, αἰδούμεθα γὰρ τὰ λελεγμένα μοι. κρύπτε· κατ’ ὄσσων δάκρυ μοι βαίνει, καὶ ἐπ’ αἰσχύνην ὄμμα τέτραπται. τὸ γὰρ ὀρθοῦσθαι γνώμην ὀδυνᾷ· τὸ δὲ μαινόμενον κακόν· ἀλλὰ κρατεῖ μὴ γιγνώσκοντ’ ἀπολέσθαι. Τροφός κρύπτω· τὸ δ’ ἐμὸν πότε δὴ θάνατος σῶμα καλύψει; πολλὰ διδάσκει μ’ ὁ πολὺς βίοτος. χρῆν γὰρ μετρίας εἰς ἀλλήλους φιλίας θνητοὺς ἀνακίρνασθαι καὶ μὴ πρὸς ἄκρον μυελὸν ψυχῆς, εὔλυτα δ’ εἶναι στέργηθρα φρενῶν ἀπό τ’ ὤσασθαι καὶ ξυντεῖναι. τὸ δ’ ὑπὲρ δισσῶν μίαν ὠδίνειν ψυχὴν χαλεπὸν βάρος, ὡς κἀγὼ τῆσδ’ ὑπεραλγῶ. βιότου δ’ ἀτρεκεῖς ἐπιτηδεύσεις φασὶ σφάλλειν πλέον ἢ τέρπειν τῇ θ’ ὑγιείᾳ μᾶλλον πολεμεῖν. οὕτω τὸ λίαν ἧσσον ἐπαινῶ τοῦ μηδὲν ἄγαν· καὶ ξυμφήσουσι σοφοί μοι. Χορός γύναι γεραιά, βασιλίδος πιστὴ τροφὲ Φαίδρας, ὁρῶμεν τάσδε δυστήνους τύχας, ἄσημα δ’ ἡμῖν ἥτις ἐστὶν ἡ νόσος· σοῦ δ’ ἂν πυθέσθαι καὶ κλύειν βουλοίμεθ’ ἄν.