— ἢ πόσιν, τὸν Ἐρεχθειδᾶνἀρχαγόν, τὸν εὐπατρίδαν,ποιμαίνει τις ἐν οἴκοις κρυ-πτὰ κοίτα λεχέων σῶν; — ἢ ναυβάτας τις ἔπλευσεν Κρή-τας ἔξορμος ἀνὴρ λιμένατὸν εὐξεινότατον ναύταις,φήμαν πέμπων βασιλείᾳ,λύπᾳ δ’ ὑπὲρ παθέωνεὐναία δέδεται ψυχά;

Χορός — φιλεῖ δὲ τᾷ δυστρόπῳ γυναικῶνἁρμονίᾳ κακὰ δύστανος ἀμηχανία συνοικεῖν,ὠδινῶν τε καὶ ἀφροσύνας.δι’ ἐμᾶς ᾖξέν ποτε νηδύος ἅδ’αὔρα. τὰν δ’ εὔλοχον οὐρανίαντόξων μεδέουσαν ἀύτευνἌρτεμιν, καί μοι πολυζήλωτος αἰεὶσὺν θεοῖσι φοιτᾷ.

Χορός — ἀλλ’ ἥδε τροφὸς γεραιὰ πρὸ θυρῶντήνδε κομίζουσ’ ἔξω μελάθρων·στυγνὸν δ’ ὀφρύων νέφος αὐξάνεται.τί ποτ’ ἔστι μαθεῖν ἔραται ψυχή,τί δεδήληταιδέμας ἀλλόχροον βασιλείας.Τροφόςὦ κακὰ θνητῶν στυγεραί τε νόσοι.τί σ’ ἐγὼ δράσω; τί δὲ μὴ δράσω;τόδε σοι φέγγος λαμπρόν, ὅδ’ αἰθήρ·ἔξω δὲ δόμων ἤδη νοσερᾶςδέμνια κοίτης.δεῦρο γὰρ ἐλθεῖν πᾶν ἔπος ἦν σοι·