τίς ἐφέστηκεν δεξιὰ πλευροῖς;πρόσφορά μ’ αἴρετε, σύντονα δ’ ἕλκετετὸν κακοδαίμονα καὶ κατάρατονπατρὸς ἀμπλακίαις. Ζεῦ Ζεῦ, τάδ’ ὁρᾷς;ὅδ’ ὁ σεμνὸς ἐγὼ καὶ θεοσέπτωρ,ὅδ’ ὁ σωφροσύνῃ πάντας ὑπερσχὼνπροῦπτον ἐς Ἅιδην στείχω κατ’ ἄκραςὀλέσας βίοτον· μόχθους δ’ ἄλλωςτῆς εὐσεβίαςεἰς ἀνθρώπους ἐπόνησα.

Ἱππόλυτοςαἰαῖ αἰαῖ·καὶ νῦν ὀδύνα μ’ ὀδύνα βαίνει —μέθετέ με, τάλανες —καί μοι θάνατος Παιὰν ἔλθοι.προσαπόλλυτ’ ἀπόλλυτε τὸν δυσδαί-μονά μ’· ἀμφιτόμου λόγχας ἔραμαι,διαμοιρᾶσαιδιά τ’ εὐνᾶσαι τὸν ἐμὸν βίοτον.ὦ πατρὸς ἐμοῦ δύστηνος ἀρά·μιαιφόνων τε συγγόνων παλαιῶνπρογεννητόρων ἐξορίζεταικακόν, οὐδὲ μέλλει,ἔμολέ τ’ ἐπ’ ἐμὲ τί ποτε τὸν οὐ-δὲν ὄντ’ ἐπαίτιον κακῶν;ἰώ μοί μοι· — τί φῶ; πῶς ἀπαλλάξω βιοτὰν ἐμὰν τάνδ’ ἀναλ-γήτου πάθους; εἴθε με κοι-μάσειε τὸν δυσδαίμον’ Ἅι-δου μέλαινα νύκτερός τ’ ἀνάγκα.Ἄρτεμιςὦ τλῆμον, οἵᾳ συμφορᾷ συνεζύγης·