δόξα δὲ μήτ’ ἀτρεκὴς μήτ’ αὖ παράσημος ἐνείη·ῥᾴδια δ’ ἤθεα τὸν αὔριον μεταβαλλομένα χρόνον αἰεὶβίον συνευτυχοίην.

Χορός Κυνηγῶνοὐκέτι γὰρ καθαρὰν φρέν’ ἔχω τὰ παρ’ ἐλπίδα λεύσ-σων,ἐπεὶ τὸν Ἑλλανίαςφανερώτατον ἀστέρ’ Ἀθήναςεἴδομεν εἴδομεν ἐκ πατρὸς ὀργᾶςἄλλαν ἐπ’ αἶαν ἱέμενον.ὦ ψάμαθοι πολιήτιδος ἀκτᾶς,ὦ δρυμὸς ὄρειος, ὅθι κυνῶνὠκυπόδων μέτα θῆρας ἔναιρενΔίκτυνναν ἀμφὶ σεμνάν.

Χορόςοὐκέτι συζυγίαν πώλων Ἐνετᾶν ἐπιβάσῃτὸν ἀμφὶ Λίμνας τρόχονκατέχων ποδὶ γυμνάδος ἵππου.μοῦσα δ’ ἄυπνος ὑπ’ ἄντυγι χορδᾶνλήξει πατρῷον ἀνὰ δόμον·ἀστέφανοι δὲ κόρας ἀνάπαυλαιΛατοῦς βαθεῖαν ἀνὰ χλόαν·νυμφιδία δ’ ἀπόλωλε φυγᾷ σᾷλέκτρων ἅμιλλα κούραις.

Χορός — ἐγὼ δὲ σᾷ δυστυχίᾳδάκρυσι διοίσω πότμονἄποτμον· ὦ τάλαινα μᾶ-τερ, ἔτεκες ἀνόνατα· φεῦ·μανίω θεοῖσιν·ἰὼ ἰώ·συζύγιαι Χάριτες, τί τὸν τάλαν’ ἐκ πατρίας γᾶςοὐδὲν ἄτας αἴτιον