οὐ δῆτʼ, ἐπεί τοι καὶ γέλωτος ἄξια, στένειν μὲν ἱκέτας δαιμόνων καθημένους, πατρὸς δʼ ἐκείνου φύντας οὗ πεφύκαμεν κακοὺς ὁρᾶσθαι· ποῦ τάδʼ ἐν χρηστοῖς πρέπει; κάλλιον, οἶμαι, τῆσδʼ — ἃ μὴ τύχοι ποτέ — πόλεως ἁλούσης, χεῖρας εἰς ἐχθρῶν πεσεῖν, κἄπειτα τινὰ πατρὸς οὖσαν εὐγενοῦς παθοῦσαν Ἅιδην μηδὲν ἧσσον εἰσιδεῖν. ἀλλʼ ἐκπεσοῦσα τῆσδʼ ἀλητεύσω χθονός; κοὐκ αἰσχυνοῦμαι δῆτ’, ἐὰν δή τις λέγῃ· Τί δεῦρʼ ἀφίκεσθʼ ἱκεσίοισι σὺν κλάδοις αὐτοὶ φιλοψυχοῦντες; ἔξιτε χθονός· κακοὺς γὰρ ἡμεῖς οὐ προσωφελήσομεν. ἀλλʼ οὐδὲ μέντοι, τῶνδε μὲν τεθνηκότων, αὐτὴ δὲ σωθεῖσʼ, ἐλπίδʼ εὖ πράξειν ἔχω· — πολλοὶ γὰρ ἤδη τῇδε προύδοσαν φίλους. — τίς γὰρ κόρην ἔρημον ἢ δάμαρτʼ ἔχειν, ἢ παιδοποιεῖν ἐξ ἐμοῦ βουλήσεται; οὐκ οὖν θανεῖν ἄμεινον ἢ τούτων τυχεῖν ἀναξίαν; ἄλλῃ δὲ κἂν πρέποι τινὶ μᾶλλον τάδʼ, ἥτις μὴ ’πίσημος ὡς ἐγώ. ἡγεῖσθʼ ὅπου δεῖ σῶμα κατθανεῖν τόδε καὶ στεμματοῦτε καὶ κατάρχεσθʼ, εἰ δοκεῖ· νικᾶτε δʼ ἐχθρούς· ἥδε γὰρ ψυχὴ πάρα ἑκοῦσα κοὐκ ἄκουσα· κἀξαγγέλλομαι θνῄσκειν ἀδελφῶν τῶνδε κἀμαυτῆς ὕπερ.εὕρημα γάρ τοι μὴ φιλοψυχοῦσʼ ἐγὼ κάλλιστον ηὕρηκ’, εὐκλεῶς λιπεῖν βίον. Χορόςφεῦ φεῦ, τί λέξω παρθένου μέγαν λόγον κλύων, ἀδελφῶν ἣ πάρος θέλει θανεῖν;