τὰ πρῶτ’ ἔσεσθαι σὺν κασιγνήτοις ἔτι.ἀλλ’ αὐξάνεσθε· τἄλλα δ’ ἐξεργάζεταιπατήρ τε καὶ θεῶν ὅστις ἐστὶν εὐμενής·ἴδοιμι δ’ ὑμᾶς εὐτραφεῖς ἥβης τέλοςμολόντας, ἐχθρῶν τῶν ἐμῶν ὑπερτέρους.αὕτη, τί χλωροῖς δακρύοις τέγγεις κόρας,στρέψασα λευκὴν ἔμπαλιν παρηίδα;κοὐκ ἀσμένη τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ δέχῃ λόγον;Μήδειαοὐδέν. τέκνων τῶνδ’ ἐννοουμένη πέρι.Ἰάσωνθάρσει νυν· εὖ γὰρ τῶνδ’ ἐγὼ θήσω πέρι.Μήδειαδράσω τάδ’· οὔτοι σοῖς ἀπιστήσω λόγοις·γυνὴ δὲ θῆλυ κἀπὶ δακρύοις ἔφυ.Ἰάσωντί δῆτα λίαν τοῖσδ’ ἐπιστένεις τέκνοις;Μήδειαἔτικτον αὐτούς· ζῆν δ’ ὅτ’ ἐξηύχου τέκνα,ἐσῆλθέ μ’ οἶκτος εἰ γενήσεται τάδε.ἀλλ’ ὧνπερ οὕνεκ’ εἰς ἐμοὺς ἥκεις λόγους,τὰ μὲν λέλεκται, τῶν δ’ ἐγὼ μνησθήσομαι.ἐπεὶ τυράννοις γῆς μ’ ἀποστεῖλαι δοκεῖ—κἀμοὶ τάδ’ ἐστὶ λῷστα, γιγνώσκω καλῶς,μήτ’ ἐμποδὼν σοὶ μήτε κοιράνοις χθονὸςναίειν· δοκῶ γὰρ δυσμενὴς εἶναι δόμοις—ἡμεῖς μὲν ἐκ γῆς τῆσδ’ ἀπαίρομεν φυγῇ,παῖδες δ’ ὅπως ἂν ἐκτραφῶσι σῇ χερί,αἰτοῦ Κρέοντα τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.Ἰάσωνοὐκ οἶδ’ ἂν εἰ πείσαιμι, πειρᾶσθαι δὲ χρή.Μήδειασὺ δ’ ἀλλὰ σὴν κέλευσον αἰτεῖσθαι πατρὸςγυναῖκα παῖδας τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.Ἰάσωνμάλιστα, καὶ πείσειν γε δοξάζω σφ’ ἐγώ.Μήδειαεἴπερ γυναικῶν ἐστι τῶν ἄλλων μία.συλλήψομαι δὲ τοῦδέ σοι κἀγὼ πόνου·