σὺ δ’ ὡς μάλιστα τούσδ’ ἐρημώσας ἔχεκαὶ μὴ πέλαζε μητρὶ δυσθυμουμένῃ.ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένηντοῖσδ’, ὥς τι δρασείουσαν· οὐδὲ παύσεταιχόλου, σάφ’ οἶδα, πρὶν κατασκῆψαί τινα . . .ἐχθρούς γε μέντοι, μὴ φίλους, δράσειέ τι.

Μήδειαἔνδοθενἰώ,δύστανος ἐγὼ μελέα τε πόνων,ἰώ μοί μοι, πῶς ἂν ὀλοίμαν;

Τροφόςτόδ’ ἐκεῖνο, φίλοι παῖδες· μήτηρκινεῖ κραδίαν, κινεῖ δὲ χόλον.σπεύσατε θᾶσσον δώματος εἴσωκαὶ μὴ πελάσητ’ ὄμματος ἐγγύς,μηδὲ προσέλθητ’, ἀλλὰ φυλάσσεσθ’ἄγριον ἦθος στυγεράν τε φύσινφρενὸς αὐθάδους.—ἴτε νῦν, χωρεῖθ’ ὡς τάχος εἴσω.—δῆλον δ’ ἀρχῆς ἐξαιρόμενοννέφος οἰμωγῆς ὡς τάχ’ ἀνάψειμείζονι θυμῷ· τί ποτ’ ἐργάσεταιμεγαλόσπλαγχνος δυσκατάπαυστοςψυχὴ δηχθεῖσα κακοῖσιν;

Μήδειααἰαῖ,ἔπαθον τλάμων ἔπαθον μεγάλωνἄξι’ ὀδυρμῶν· ὦ κατάρατοιπαῖδες ὄλοισθε στυγερᾶς ματρὸςσὺν πατρί, καὶ πᾶς δόμος ἔρροι.

Τροφόςἰώ μοί μοι, ἰὼ τλήμων.τί δέ σοι παῖδες πατρὸς ἀμπλακίαςμετέχουσι; τί τούσδ’ ἔχθεις; οἴμοι,