τοιοῖσδε χρίσω φαρμάκοις δωρήματα.ἐνταῦθα μέντοι τόνδ’ ἀπαλλάσσω λόγον·ᾤμωξα δ’ οἷον ἔργον ἔστ’ ἐργαστέοντοὐντεῦθεν ἡμῖν· τέκνα γὰρ κατακτενῶτἄμ’· οὔτις ἔστιν ὅστις ἐξαιρήσεται·δόμον τε πάντα συγχέασ’ Ἰάσονοςἔξειμι γαίας, φιλτάτων παίδων φόνονφεύγουσα καὶ τλᾶσ’ ἔργον ἀνοσιώτατον.οὐ γὰρ γελᾶσθαι τλητὸν ἐξ ἐχθρῶν, φίλαι.ἴτω· τί μοι ζῆν κέρδος; οὔτε μοι πατρὶςοὔτ’ οἶκος ἔστιν οὔτ’ ἀποστροφὴ κακῶν.ἡμάρτανον τόθ’ ἡνίκ’ ἐξελίμπανονδόμους πατρῴους, ἀνδρὸς Ἕλληνος λόγοιςπεισθεῖσ’, ὃς ἡμῖν σὺν θεῷ τείσει δίκην.οὔτ’ ἐξ ἐμοῦ γὰρ παῖδας ὄψεταί ποτεζῶντας τὸ λοιπὸν οὔτε τῆς νεοζύγουνύμφης τεκνώσει παῖδ’, ἐπεὶ κακῶς κακὴνθανεῖν σφ’ ἀνάγκη τοῖς ἐμοῖσι φαρμάκοις.μηδείς με φαύλην κἀσθενῆ νομιζέτωμηδ’ ἡσυχαίαν, ἀλλὰ θατέρου τρόπου,βαρεῖαν ἐχθροῖς καὶ φίλοισιν εὐμενῆ·τῶν γὰρ τοιούτων εὐκλεέστατος βίος.Χορόςἐπείπερ ἡμῖν τόνδ’ ἐκοίνωσας λόγον,σέ τ’’ ὠφελεῖν θέλουσα, καὶ νόμοις βροτῶνξυλλαμβάνουσα, δρᾶν σ’ ἀπεννέπω τάδε.Μήδειαοὐκ ἔστιν ἄλλως· σοὶ δὲ συγγνώμη λέγειντάδ’ ἐστί, μὴ πάσχουσαν, ὡς ἐγώ, κακῶς.Χορόςἀλλὰ κτανεῖν σὸν σπέρμα τολμήσεις, γύναι;Μήδειαοὕτω γὰρ ἂν μάλιστα δηχθείη πόσις.Χορόςσὺ δ’ ἂν γένοιό γ’ ἀθλιωτάτη γυνή.