ἐκ τῆσδε δ’ αὐτὴ γῆς ἀπαλλάσσου πόδα·ἀναίτιος γὰρ καὶ ξένοις εἶναι θέλω.Μήδειαἔσται τάδ’· ἀλλὰ πίστις εἰ γένοιτό μοιτούτων, ἔχοιμ’ ἂν πάντα πρὸς σέθεν καλῶς.Αἰγεύςμῶν οὐ πέποιθας; ἢ τί σοι τὸ δυσχερές;Μήδειαπέποιθα· Πελίου δ’ ἐχθρός ἐστί μοι δόμοςΚρέων τε. τούτοις δ’ ὁρκίοισι μὲν ζυγεὶςἄγουσιν οὐ μεθεῖ’ ἂν ἐκ γαίας ἐμέ·λόγοις δὲ συμβὰς καὶ θεῶν ἀνώμοτοςφίλος γένοι’ ἂν τἀπικηρυκεύματα·—οὐκ ἂν πίθοιο· τἀμὰ μὲν γὰρ ἀσθενῆ,τοῖς δ’ ὄλβος ἐστὶ καὶ δόμος τυραννικός.Αἰγεύςπολλὴν ἔλεξας ἐν λόγοις προμηθίαν·ἀλλ’, εἰ δοκεῖ σοι, δρᾶν τάδ’ οὐκ ἀφίσταμαι.ἐμοί τε γὰρ τάδ’ ἐστὶν ἀσφαλέστατα,σκῆψίν τιν’ ἐχθροῖς σοῖς ἔχοντα δεικνύναι,τὸ σόν τ’ ἄραρε μᾶλλον· ἐξηγοῦ θεούς.Μήδειαὄμνυ πέδον Γῆς, πατέρα θ’ Ἥλιον πατρὸςτοὐμοῦ, θεῶν τε συντιθεὶς ἅπαν γένος.Αἰγεύςτί χρῆμα δράσειν ἢ τί μὴ δράσειν; λέγε.Μήδειαμήτ’ αὐτὸς ἐκ γῆς σῆς ἔμ’ ἐκβαλεῖν ποτε,μήτ’ ἄλλος ἤν τις τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν ἄγεινχρῄζῃ, μεθήσειν ζῶν ἑκουσίῳ τρόπῳ.Αἰγεύςὄμνυμι Γαῖαν Ἡλίου θ’ ἁγνὸν σέβαςθεούς τε πάντας ἐμμενεῖν ἅ σου κλύω.Μήδειαἀρκεῖ· τί δ’ ὅρκῳ τῷδε μὴ ’μμένων πάθοις;Αἰγεύςἃ τοῖσι δυσσεβοῦσι γίγνεται βροτῶν.Μήδειαχαίρων πορεύου· πάντα γὰρ καλῶς ἔχει.κἀγὼ πόλιν σὴν ὡς τάχιστ’ ἀφίξομαι,πράξασ’ ἃ μέλλω καὶ τυχοῦσ’ ἃ βούλομαι.