παίδων ἐρευνῶν σπέρμ’ ὅπως γένοιτό μοι.Μήδειαπρὸς θεῶν—ἄπαις γὰρ δεῦρ’ ἀεὶ τείνεις βίον;Αἰγεύςἄπαιδές ἐσμεν δαίμονός τινος τύχῃ.Μήδειαδάμαρτος οὔσης, ἢ λέχους ἄπειρος ὤν;Αἰγεύςοὐκ ἐσμὲν εὐνῆς ἄζυγες γαμηλίου.Μήδειατί δῆτα Φοῖβος εἶπέ σοι παίδων πέρι;Αἰγεύςσοφώτερ’ ἢ κατ’ ἄνδρα συμβαλεῖν ἔπη.Μήδειαθέμις μὲν ἡμᾶς χρησμὸν εἰδέναι θεοῦ;Αἰγεύςμάλιστ’, ἐπεί τοι καὶ σοφῆς δεῖται φρενός.Μήδειατί δῆτ’ ἔχρησε; λέξον, εἰ θέμις κλύειν.Αἰγεύςἀσκοῦ με τὸν προύχοντα μὴ λῦσαι πόδα—Μήδειαπρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τίν’ ἐξίκῃ χθόνα;Αἰγεύςπρὶν ἂν πατρῴαν αὖθις ἑστίαν μόλω.Μήδειασὺ δ’ ὡς τί χρῄζων τήνδε ναυστολεῖς χθόνα;ΑἰγεύςΠιτθεύς τις ἔστι, γῆς ἄναξ Tροζηνίας. . . . Μήδειαπαῖς, ὡς λέγουσι, Πέλοπος, εὐσεβέστατος.Αἰγεύςτούτῳ θεοῦ μάντευμα κοινῶσαι θέλω.Μήδειασοφὸς γὰρ ἁνὴρ καὶ τρίβων τὰ τοιάδε.Αἰγεύςκἀμοί γε πάντων φίλτατος δορυξένων.Μήδειαἀλλ’ εὐτυχοίης καὶ τύχοις ὅσων ἐρᾷς.Αἰγεύςτί γὰρ σὸν ὄμμα χρώς τε συντέτηχ’ ὅδε;ΜήδειαΑἰγεῦ, κάκιστός ἐστί μοι πάντων πόσις.Αἰγεύςτί φῄς; σαφῶς μοι σὰς φράσον δυσθυμίας.Μήδειαἀδικεῖ μ’ Ἰάσων οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ παθών.Αἰγεύςτί χρῆμα δράσας; φράζε μοι σαφέστερον.Μήδειαγυναῖκ’ ἐφ’ ἡμῖν δεσπότιν δόμων ἔχει.Αἰγεύςοὔ που τετόλμηκ’ ἔργον αἴσχιστον τόδε;Μήδειασάφ’ ἴσθ’· ἄτιμοι δ’ ἐσμὲν οἱ πρὸ τοῦ φίλοι.Αἰγεύςπότερον ἐρασθεὶς ἢ σὸν ἐχθαίρων λέχος;Μήδειαμέγαν γ’ ἔρωτα πιστὸς οὐκ ἔφυ φίλοις.