δώρημα κάλλιστον θεῶν·μηδέ ποτ’ ἀμφιλόγους ὀργὰςἀκόρεστά τε νείκηθυμὸν ἐκπλήξασ’ ἑτέροις ἐπὶ λέκτροιςπροσβάλοι δεινὰ Κύπρις, ἀπτολέμους δ’ εὐνὰς σεβίζουσ’ὀξύφρων κρίνοι λέχη γυναικῶν.

Χορόςὦ πατρίς, ὦ δώματα, μὴδῆτ’ ἄπολις γενοίμαντὸν ἀμηχανίας ἔχουσαδυσπέρατον αἰῶν’,οἰκτροτάτων ἀχέων.θανάτῳ θανάτῳ πάρος δαμείηνἁμέραν τάνδ’ ἐξανύσασα· μό-χθων δ’ οὐκ ἄλλος ὕπερθεν ἢγᾶς πατρίας στέρεσθαι.

Χορόςεἴδομεν, οὐκ ἐξ ἑτέρωνμῦθον ἔχω φράσασθαι·σὲ γὰρ οὐ πόλις, οὐ φίλων τιςᾤκτισεν παθοῦσανδεινότατον παθέων.ἀχάριστος ὄλοιθ’, ὅτῳ πάρεστινμὴ φίλους τιμᾶν καθαρᾶν ἀνοί-ξαντα κλῇδα φρενῶν· ἐμοὶμὲν φίλος οὔποτ’ ἔσται.

ΑἰγεύςΜήδεια, χαῖρε· τοῦδε γὰρ προοίμιονκάλλιον οὐδεὶς οἶδε προσφωνεῖν φίλους.Μήδειαὦ χαῖρε καὶ σύ, παῖ σοφοῦ Πανδίονος,Αἰγεῦ. πόθεν γῆς τῆσδ’ ἐπιστρωφᾷ πέδον;ΑἰγεύςΦοίβου παλαιὸν ἐκλιπὼν χρηστήριον.Μήδειατί δ’ ὀμφαλὸν γῆς θεσπιῳδὸν ἐστάλης;