πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥ τ’ ἔσῳσά σε.ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖτεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι,οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;Χορόςδεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει,ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσ’ ἔριν.Ἰάσωνδεῖ μ’, ὡς ἔοικε, μὴ κακὸν φῦναι λέγειν,ἀλλ’ ὥστε ναὸς κεδνὸν οἰακοστρόφονἄκροισι λαίφους κρασπέδοις ὑπεκδραμεῖντὴν σὴν στόμαργον, ὦ γύναι, γλωσσαλγίαν.ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ καὶ λίαν πυργοῖς χάριν,Κύπριν νομίζω τῆς ἐμῆς ναυκληρίαςσώτειραν εἶναι θεῶν τε κἀνθρώπων μόνην.σοὶ δ’ ἔστι μὲν νοῦς λεπτός—ἀλλ’ ἐπίφθονοςλόγος διελθεῖν, ὡς Ἔρως σ’ ἠνάγκασετόξοις ἀφύκτοις τοὐμὸν ἐκσῷσαι δέμας.ἀλλ’ οὐκ ἀκριβῶς αὐτὸ θήσομαι λίαν·ὅπῃ γὰρ οὖν ὤνησας, οὐ κακῶς ἔχει.μείζω γε μέντοι τῆς ἐμῆς σωτηρίαςεἴληφας ἢ δέδωκας, ὡς ἐγὼ φράσω.πρῶτον μὲν Ἑλλάδ’ ἀντὶ βαρβάρου χθονὸςγαῖαν κατοικεῖς καὶ δίκην ἐπίστασαινόμοις τε χρῆσθαι μὴ πρὸς ἰσχύος χάριν·πάντες δέ σ’ ᾔσθοντ’ οὖσαν Ἕλληνες σοφὴνκαὶ δόξαν ἔσχες· εἰ δὲ γῆς ἐπ’ ἐσχάτοιςὅροισιν ᾤκεις, οὐκ ἂν ἦν λόγος σέθεν.εἴη δ’ ἔμοιγε μήτε χρυσὸς ἐν δόμοιςμήτ’ Ὀρφέως κάλλιον ὑμνῆσαι μέλος,εἰ μὴ ’πίσημος ἡ τύχη γένοιτό μοι.