μοῦσαι δὲ παλαιγενέων λήξουσ’ ἀοιδῶντὰν ἐμὰν ὑμνεῦσαι ἀπιστοσύναν.οὐ γὰρ ἐν ἁμετέρᾳ γνώμᾳ λύραςὤπασε θέσπιν ἀοιδὰνΦοῖβος, ἀγήτωρ μελέων· ἐπεὶ ἀντάχησ’ ἂν ὕμνονἀρσένων γέννᾳ. μακρὸς δ’ αἰὼν ἔχειπολλὰ μὲν ἁμετέραν ἀνδρῶν τε μοῖραν εἰπεῖν.

Χορόςσὺ δ’ ἐκ μὲν οἴκων πατρίων ἔπλευσαςμαινομένᾳ κραδίᾳ, διδύμους ὁρίσασα πόντουπέτρας· ἐπὶ δὲ ξένᾳναίεις χθονί, τᾶς ἀνάνδρουκοίτας ὀλέσασα λέκτρον,τάλαινα, φυγὰς δὲ χώραςἄτιμος ἐλαύνῃ.

Χορόςβέβακε δ’ ὅρκων χάρις, οὐδ’ ἔτ’ αἰδὼςἙλλάδι τᾷ μεγάλᾳ μένει, αἰθερία δ’ ἀνέπτα.σοὶ δ’ οὔτε πατρὸς δόμοι,δύστανε, μεθορμίσασθαιμόχθων πάρα, τῶν τε λέκτρωνἄλλα βασίλεια κρείσσωνδόμοισιν ἐπέστα.

Ἰάσωνοὐ νῦν κατεῖδον πρῶτον ἀλλὰ πολλάκιςτραχεῖαν ὀργὴν ὡς ἀμήχανον κακόν.σοὶ γὰρ παρὸν γῆν τήνδε καὶ δόμους ἔχεινκούφως φερούσῃ κρεισσόνων βουλεύματα,λόγων ματαίων οὕνεκ’ ἐκπεσῇ χθονός.κἀμοὶ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα· μὴ παύσῃ ποτὲλέγουσ’ Ἰάσον’ ὡς κάκιστός ἐστ’ ἀνήρ·ἃ δ’ ἐς τυράννους ἐστί σοι λελεγμένα,πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ.