φεῦ φεῦ, μελέα τῶν σῶν ἀχέων.ποῖ ποτε τρέψῃ; τίνα πρὸς ξενίαν;ἦ δόμον ἢ χθόνα σωτῆρα κακῶνἐξευρήσεις;ὡς εἰς ἄπορόν σε κλύδωνα θεός,Μήδεια, κακῶν ἐπόρευσε.Μήδειακακῶς πέπρακται πανταχῇ· τίς ἀντερεῖ;ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ ταῦτα, μὴ δοκεῖτέ πω.ἔτ’ εἴσ’ ἀγῶνες τοῖς νεωστὶ νυμφίοιςκαὶ τοῖσι κηδεύσασιν οὐ σμικροὶ πόνοι.δοκεῖς γὰρ ἄν με τόνδε θωπεῦσαί ποτε,εἰ μή τι κερδαίνουσαν ἢ τεχνωμένην;οὐδ’ ἂν προσεῖπον οὐδ’ ἂν ἡψάμην χεροῖν.ὃ δ’ ἐς τοσοῦτον μωρίας ἀφίκετο,ὥστ’ ἐξὸν αὐτῷ τἄμ’ ἑλεῖν βουλεύματαγῆς ἐκβαλόντι, τήνδ’ ἀφῆκεν ἡμέρανμεῖναί μ’, ἐν ᾗ τρεῖς τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν νεκροὺςθήσω, πατέρα τε καὶ κόρην πόσιν τ’ ἐμόν.πολλὰς δ’ ἔχουσα θανασίμους αὐτοῖς ὁδούς,οὐκ οἶδ’ ὁποίᾳ πρῶτον ἐγχειρῶ, φίλαι·πότερον ὑφάψω δῶμα νυμφικὸν πυρί,ἢ θηκτὸν ὤσω φάσγανον δι’ ἥπάτος,σιγῇ δόμους ἐσβᾶσ’, ἵν’ ἔστρωται λέχος.ἀλλ’ ἕν τί μοι πρόσαντες· εἰ ληφθήσομαιδόμους ὑπεσβαίνουσα καὶ τεχνωμένη,θανοῦσα θήσω τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς γέλων.κράτιστα τὴν εὐθεῖαν, ᾗ πεφύκαμενσοφαὶ μάλιστα, φαρμάκοις αὐτοὺς ἑλεῖν.εἶἑν· καὶ δὴ τεθνᾶσι· τίς με δέξεται πόλις;