ὦ πατρίς, ὥς σου κάρτα νῦν μνείαν ἔχω.Κρέωνπλὴν γὰρ τέκνων ἔμοιγε φίλτατον πολύ.Μήδειαφεῦ φεῦ, βροτοῖς ἔρωτες ὡς κακὸν μέγα.Κρέωνὅπως ἄν, οἶμαι, καὶ παραστῶσιν τύχαι.ΜήδειαΖεῦ, μὴ λάθοι σε τῶνδ’ ὃς αἴτιος κακῶν.Κρέωνἕρπ’, ὦ ματαία, καί μ’ ἀπάλλαξον πόνων.Μήδειαπονοῦμεν ἡμεῖς κοὐ πόνων κεχρήμεθα.Κρέωντάχ’ ἐξ ὀπαδῶν χειρὸς ὠσθήσῃ βίᾳ.Μήδειαμὴ δῆτα τοῦτό γ’, ἀλλά σ’ αἰτοῦμαι, Κρέον . . .Κρέωνὄχλον παρέξεις, ὡς ἔοικας, ὦ γύναι.Μήδειαφευξούμεθ’· οὐ τοῦθ’ ἱκέτευσα σοῦ τυχεῖν.Κρέωντί δαὶ βιάζῃ κοὐκ ἀπαλλάσσῃ χερός;Μήδειαμίαν με μεῖναι τήνδ’ ἔασον ἡμέρανκαὶ ξυμπερᾶναι φροντίδ’ ᾗ φευξούμεθα,παισίν τ’ ἀφορμὴν τοῖς ἐμοῖς, ἐπεὶ πατὴροὐδὲν προτιμᾷ μηχανήσασθαι τέκνοις.οἴκτιρε δ’ αὐτούς· καὶ σύ τοι παίδων πατὴρπέφυκας· εἰκὸς δ’ ἐστὶν εὔνοιάν σ’ ἔχειν.τοὐμοῦ γὰρ οὔ μοι φροντίς, εἰ φευξούμεθα,κείνους δὲ κλαίω συμφορᾷ κεχρημένους.Κρέωνἥκιστα τοὐμὸν λῆμ’ ἔφυ τυραννικόν,αἰδούμενος δὲ πολλὰ δὴ διέφθορα·καὶ νῦν ὁρῶ μὲν ἐξαμαρτάνων, γύναι,ὅμως δὲ τεύξῃ τοῦδε· προυννέπω δέ σοι,εἴ σ’ ἡ ’πιοῦσα λαμπὰς ὄψεται θεοῦκαὶ παῖδας ἐντὸς τῆσδε τερμόνων χθονός,θανῇ· λέλεκται μῦθος ἀψευδὴς ὅδε.νῦν δ’, εἰ μένειν δεῖ, μίμν’ ἐφ’ ἡμέραν μίαν·οὐ γάρ τι δράσεις δεινὸν ὧν φόβος μ’ ἔχει.

Χορόςδύστανε γύναι,